Woensdag 16 mei

Vandaag begon net als de afgelopen dagen. Half acht de wekker en om half negen ontbijt. Daarna zijn we naar de boerderij gegaan. De airco was er nog steeds niet. De jongens zijn Sandanski weer in gegaan om nog een aantal spullen te kopen. Anne en Roelofke zijn bezig gegaan met het buitenhok. Marije en ik hebben nog weer nieuw stro in de stal gedaan en zijn nog bezig geweest om nog een aantal spullen schoon te maken. Om half twaalf kwam er een bus van de x91Mediamarktx92 aan rijden. De airco werd gebracht. Ocjan reed er met zijn auto er achter aan en daar kwamen de spullen uit die de meiden hadden gekregen en via de post deze kant hadden opgestuurd. Alles in een keer gebracht. De meiden hadden drie dozen opgestuurd. Twee waren goed aangekomen. Maar in nummer drie was er een glazen flesje geknapt. En een van de scherven had weer een andere plastic fles open gemaakt. Dus was de doos door weekt met Multivit en Cobalt. Marije en ik hebben de handschoenen aangedaan, dit omdat we eerst niet wisten wat het was. En hebben die doos leeg gehaald. Gelukkig viel de schade mee. De Cobalt was niet helemaal leeg gelopen dus die konden we in een andere fles overgieten. En van de Multivit was er meer van. Nadat we alles hadden schoongemaakt en op hadden geruimd zijn we weer richting de school gegaan.

Om half een weer gegeten en daarna zijn we op school achter de computers gegaan. Het internet viel er meerdere malen af dus duurde het even voordat iedereen de mails had nagekeken. Om half drie zijn de andere weer naar de boerderij gegaan. Ik heb nog een aantal mails nagekeken en heb nog geprobeerd om een stuk op de weblog te zetten maar dat wilde niet slagen. Ik had ook nog een mail gekregen waarin stond dat ik 23 of 24 mei eindgesprek moest doen. Dat gaat moeilijk want dan zit ik hier nog en dat wisten ze best op school. Gaat wel eens vaker wat mis op school. Nadat ik helemaal genoeg had van het internet ben ik weer terug gegaan naar het internaat. Niet veel later kwam de rest daar ook aan. Eerst hebben we nog vergaderd/feedback. Dit zo eerst x92s avonds, maar iedereen kon op dat moment ook wel en daarom is het na de middag verschoven. We hebben het er over gehad dat Anne zich niet thuis voelt. Ze zit er over te denken om samen met ons terug naar Nederland te gaan. Dat is vier weken eerder dan gepland. Maar ze zal er nog over denken. Om half zeven weer eten op de school. Daarna nog wat gedronken in het centrum en om ongeveer negen uur weer richting het internaat gegaan. Daar heb ik de rest van de avond nog wat TV gekeken en wat muziek aan luisteren geweest. Half twaalf vond ik het weer genoeg en ben ik gaan slapen.

Donderdag 17 mei

Vanmorgen hadden we om acht uur ontbijt in plaats van half negen. Dit vanwege de sportdag die er was. Maar het was niet helemaal goed doorgegeven aan de keuken dus kregen we wat later eten, om half negen ongeveer. Daarna zijn we met de Bulgaarse studenten naar de boerderij gegaan. Daar zijn we begonnen met het schapen scheren. De boertjes vonden het wel apart dat we met het scheerapparaat aan scheren waren in plaats van de scheerschaar. Het wilde eerst vrij moeilijk omdat de messen niet goed zat, maar na wat gesleuteld en oefening, ging het goed. De stroom viel er ook nog een aantal keren er af. Waarschijnlijk omdat het scheerapparaat te veel stroom op eiste. Maar op het einde van de ochtend leek het veel beter. Om half een hadden we weer eten op de school en daarna zijn we nog even naar Emil geweest want we hebben 5 economie en 1 bloem student. En we hadden graag er iemand bij willen hebben van de veehouderij opleiding. Maar nu blijkt dat die opleiding er niet meer is. Er zijn nog maar twee die deze opleiding doen en dat zijn Georgi en Stoain, die wij vorig jaar erbij hadden. Dus nu had Emil het idee om die twee er weer bij te halen. Misschien geen gek idee. Emil heeft ook nog weer de x91Mediamarktx94 gebeld omdat de airco nog niet is gexefnstalleerd en dat zou vandaag gebeuren. De man van de winkel kon nog geen antwoord geven, maar zou zo snel mogelijk terug bellen. En dan zou Emil een van de leerlingen bellen. Na het gesprek zijn we weer naar de boerderij gegaan en zijn de meiden samen met de leerlingen verder gegaan met scheren. Dit ging zeer goed en zelfs een van de boertjes is aan het scheren geweest. Dat is hier zo mooi, dat je iets meebrengt en hun het ook proberen. Omdat het zo warm weer was ging ik met een van de leerlingen naar het kantoor van de bedrijfsleidster, waar we water konden krijgen. Het oudste boertje kwam met de sleutel voor de deur. Hij begon meteen over vorige week donderdag, over het dansen tijdens het feest. Die dingen zullen ze wel nooit vergeten hier. Terwijl Vicky (Bulgaarse leerling) de fles aan het vullen was, kwam Sybe aan lopen met een telefoon. Daar was opgebeld en hij dacht dat het Emil was. Maar dat was niet het geval. Hij moest ook meteen gaan zitten van het boertje en kreeg per direct een fles bier voor zijn neus. Ondertussen test het boertje de rattenval met zijn voet wat nogal een humoristisch voorval was.

De jongens hebben een rustige dag gehad. We hebben niks van Emil gehoord, dus is het nog niet bekend wanneer de airco kan worden geplaatst.

Rond vier uur zijn we weer terug gegaan. We hebben de leerlingen nog thuis gebracht en daarna zijn we zelf naar ons x91huisx92 gereden. Daar heb ik gedoucht en ben daarna nog even naar het internetcafxe9 gegaan. Om half zeven hebben we gegeten en daarna zijn we met de hele groep nog het centrum in geweest om wat te drinken. Rond de klok van tien zijn we weer terug gegaan. In het internaat hebben we nog een tijdje zitten kletsen. Rond half twaalf hebben Roelofke en ik iedereen er uit gezet en zijn wij gaan slapen.

Vrijdag 18 mei

Vandaag zijn we na het ontbijt met zijn allen weer richting de boerderij gegaan. Daar zijn we verder gegaan met het klauw bekappen. Eerst hebben we de moeder van de twee klein lammeren gedaan. Deze viel nog mee. Daarna had Marije een goed idee om Alex (de ram) klauw te bekappen. Na het vangen van Alex, wat al een opgave was, moest hij op de kont. Dat werd hem niet helemaal en hebben hem maar liggend bekapt. Zijn potten waren zacht gezegd verschrikkelijk. Het eerste stuk van zijn hoeven kon je bijna zonder kijken er af knippen. De hoeven waren ongeveer

10 cm

lang. Het heeft dus wat werk gekost, maar ze zien er nu weer redelijk uit. Ze moeten nog wel weer een keer binnenkort, om ze helemaal goed te krijgen. En terwijl wij met Alex bezig waren, kwamen de mensen van de airco ook en is die gexefnstalleerd. De melkschapen zijn ook gearriveerd en de meiden kunnen vanmiddag dus beginnen met melken. Het zijn 5 schapen die wat smaller zijn gebouwd als onze eigen schapen. Vanmiddag zal blijken wat het wordt.

Na het eten zijn de jongens weer naar de boerderij gegaan om te gaan verven en wij zijn naar de computers gegaan. Daar even de mail na gekeken. Daarna zijn we naar de boerderij gelopen. Daar hebben we nog een schaap klauw bekapt en toen kon er worden begonnen met het melken. De jongens waren klaar met verven en kwamen er achter dat het licht knopje bij de oude deur zit en ze hadden naar de nieuwe deur toe geverfd. Dus ze konden het licht niet meer uit doen.

De meiden hadden met wat aanwijzingen van ons de spullen voor het melken klaar gezet. Toen moesten de schapen naar de melkstal toe. Dat ging twijfelachtig maar goed. In de voerhekken ging met veel moeite maar is ook gelukt. Het melken ging ook goed. Met hun vijven gaven de schapen ongeveer anderhalve liter melk. Dat is niet veel, maar misschien komt het ook door dat ze vandaag verhuist zijn en dit waarschijnlijk een nieuwe manier van melken voor hun is. Om half zeven zaten we weer aan het eten op de school. Daarna ben ik naar het internaat gegaan en heb daar gedoucht. Toen naar het internetcafxe9 gegaan waar de rest ook zat en met zijn allen hebben we nog even een terrasje gepakt.

Maandag 14 mei

Vandaag voor het eerst aan het werk geweest op de boerderij. Eerst om half negen ontbijt op school. Daarna met de bus naar de boerderij gegaan. Op de boerderij aangekomen zijn de jongens begonnen met te kijken wat er allemaal in het kaashuis lag. De meiden zijn begonnen met het noteren van de oornummers van de schapen. De schapen van vorig jaar hebben nog wel een koord om de bek te hangen maar het nummer zit er niet meer aan. Marije heeft kennis gemaakt met de ram van vorig jaar, Alex. De rest van de ochtend werd gevuld met spullen zoeken. Die allemaal netjes in een aparte ruimte werden bewaard. Nadat we alle spullen hadden gevonden zijn we bezig gegaan met schoonmaken. De jongens hebben besloten om maar een ruimte te gebruiken. Dit wordt dat de kaasmakerij en kaasopslag in een. Hier komt ook de airco in. Woensdag wordt de airco gekocht en hopelijk ook meteen gexefnstalleerd. Na het inventariseren, schoonmaken en bedenken hoe we het allemaal gaan doen, was het tijd om weer richting de school te gaan voor de lunch.

Na de lunch gingen we weer terug naar de boerderij om verder te werken. De jongens gingen verder met schoonmaken van het kaashok en wij gingen het schapenhok schoonmaken. Dat was makkelijker gezegd, dan gedaan. We zouden eerst het buitenhok schoonmaken, maar omdat het nogal warm was leek het ons beter om met het binnenhok eerst te doen. Daar was het nog wat koeler. We hebben de schapen in een ander hok gedaan en toen zijn we met volle moed begonnen. We zijn ruim twee uren bezig geweest en toen leek het ons zeer waarschijnlijk dat ze het hok een jaar niet hebben schoongemaakt. We waren nog niet op de helft. Er lag een laag in de stal wat op sommige plaatsen wel ruim

25 cm

hoog was. We hebben dus maar met een van de boertjes afgesproken dat de schapen morgen weer in de stal kunnen. Als die weer schoon is.

Toen zijn we met de bus richting het internaat gegaan. Daar zouden we bus op de zelfde plaats parkeren waar we hem vorig jaar ook hadden. Tegenover het internaat, op een bedrijventerrein, achter de hekken. Toen we daar aankwamen, kwam er al snel een man bij ons. We zeiden dat het van Emil kwam, maar nadat de man had gebeld kon het niet. Dus wij met de bus naar school toen en naar Emil toen. Hij die man weer opbellen, maar het kon niet. Nu de bus achter de school parkeren. En de man van het bedrijf tegenover het internaat, volgens Emil; x91My friend, no friendx92. We hebben de bus achter de school geparkeerd en zijn toen naar het internaat gegaan. Ik ben nog even naar het postkantoor geweest om nog met Immy te bellen. Daar een heel gesprek mee gehad. Ook nog geprobeerd om mijn moeder te bellen maar die was niet thuis.

Om half zeven hadden we weer eten op de school daarna hebben we nog een wat gedronken in het centrum en zijn daarna terug gegaan naar het internaat. De jongens kwamen wat later en omdat hun geen sleutel meer hebben (kwijt geraakt in het zwembad) kwamen ze bij ons op de kamer om de sleutel te vragen om de buitendeur op slot te doen. Toen ze de sleutel weer terug kwamen brengen, kreeg Klaas het idee om te gaan gitaarspelen. Ik heb hem toen maar even een spoedcursus gegeven. Dit leverde nogal humoristische momenten op. Maar morgen weer een nieuwe dag dus een nieuwe kans om Klaas te leren gitaarspelen.

Dinsdag 15 mei

Vandaag hadden we om half negen weer ontbijt. Daarna zijn we eerst naar Emil geweest om een aantal dingen door te spreken. Dat is allemaal wel goed gelukt. We hebben kennis gemaakt met de Bulgaarse leerlingen waar mee er moet worden samen gewerkt. Ze gingen ons helpen vandaag, was de bedoeling. Daarnaast hebben we ook nog wat dingen besproken over de schapen en over het kaashok. Alex gaat uit de kudde want anders is hij constant bezig. Er moet duidelijk worden wanneer de ram er bij kan. Voor de airco die in het kaashok moet weet Emil wel iemand die hem installeren kan.

Na het gesprek gingen we weer vol goede moed richting de boerderij. De leerlingen verwachten wij daar ook. Maar toen we op de boerderij aankwamen was er geen leerling te zien. Komen misschien met de bus. Wij zijn weer aan het werk gegaan in de stal. De bedrijfsleidster kwam bij ons en vertelde in haar beste engels dat de melkschapen vrijdag komen. De schapen die er nu zijn hebben lammeren of gaan binnenkort aflammeren. Dus komen er nu vijf schapen bij die melk geven en geen lammeren hebben. De leerlingen kwamen niet dus hebben de jongens ons maar geholpen. Dit niet geheel vrijwillig, maar ze hebben ons goed geholpen. Op het einde van de ochtend was de stal leeg en geveegd. Toen hebben we er een aantal emmers water in gegooid zodat het tussen de middag wat kon los weken. We hebben er meer dan genoeg water in gegooid wat het was nogal warm weer. Of zoals Roelofke het zegt; x91Smots heetx92.

Een beetje later dan half een zaten we te eten en na het eten weer richting de boerderij. Daar was de stal al een beetje opgedroogd, maar het viel mee. Toen zijn we bezig gegaan om de laatste vastgekoekte stukken van de vloer te schrappen. Daar waren we nog geen vijf minuten mee bezig of de jongens kwamen al bij ons om te vragen of Roelofke of ik mee kon om de weg te wijzen naar de Bulgaarse x91mediamarktx92. En dan vandaag in plaats van morgen een airco te kopen. Ik ben toen met hun mee gegaan. In de winkel hebben we eerst nog wat rond gekeken. Er is daar genoeg keuze. Toen we bij de aircox92s waren, hadden de jongens al snel een keuze gemaakt. Maar toen moest er nog een engels sprekende verkoper bij komen. Uiteindelijk stonden er vijf mensen bij. Er was iemand die kon engels en er was iemand die had verstand van airco. En de rest stond erbij en keek er naar. De airco kon alleen worden gekocht met installatie door iemand van de winkel, anders verviel de garantie. De airco werd vandaag nog gebracht en donderdag gexefnstalleerd. Maar dan hadden ze het adres wel nodig en die hebben we niet van de boerderij. Maar Klaas had het nummer van Emil in de telefoon te staan dus maar gebeld. Die heeft het geregeld en er nog voor gezorgd dat we 4% korting kregen. Toen zijn we weer terug gegaan naar de boerderij en ben ik de meiden weer gaan helpen met het schoonmaken. Dit hebben we af gemaakt en laten de stal nog maar een nacht er zo bij liggen, zodat het goed kan drogen. De airco was ondertussen nog niet gebracht. Misschien morgen?? Daarna zijn we weer naar het internaat gegaan. We hadden in de planning te staan om even snel te douchen en daarna naar de school te gaan en daar nog even achter internet te kunnen. Maar het liep allemaal wat uit de hand en zijn we dus maar in het internaat gebleven. Ik ben nog even naar het postkantoor gegaan om nog naar mijn moeder te bellen. Vandaag wel gelukt.

Om half zeven weer aan de eettafel. Daarna zijn Roelofke, Marije, Anne en ik nog naar ons stamkroegje geweest. Daar hebben we tot ongeveer negen uur gezeten. Toen weer naar het internaat gegaan en heb ik daar nog wat op de laptop gewerkt. Ik heb ook nog wat gitaar gespeeld. Op dat moment kwamen de jongens binnen en hadden de sleutel weer nodig. Klaas heeft nog een poging gedaan om te gitaar te spelen. Dit duurde niet heel erg lang. Daarna zijn we gaan slapen.

Woensdag 9 mei

De dag begon voor mij met een nachtje van 3 uren. Om half drie ging de wekker en na het hele ochtend ritueel en de laatste dingetjes hebben in gepakt werd er om vier gebeld en stond de Schiphol taxi voor de deur. Grietsje Liouwes zat er al in en nadat mijn spullen er in waren gezet, heb ik afscheid genomen van mijn vader en de hond die er maar niets van snapt zo halverwege de nacht. Daarna hebben we Minny van der Vlught en Roelofke opgehaald. Verder gereden naar Eernewoude om daar nog mensen op te halen en als laatste Eibert van Engelen op gehaald. Daarna was het in een keer naar Schiphol.

Om half zeven stonden we op Schiphol. We hebben de leraren uitgezwaaid, want die gingen met een eerdere vlucht dan ons. Daarna hebben we eerst de nodige cafexefne gehaald. Om half acht ingecheckt en daarna nog wat rond gelopen bij de winkels. Daar was niet veel aan dus zijn Roelofke en ik maar meteen door gelopen naar de gate. Om negen uur zagen we het vliegtuig aankomen. Na een aantal fotox92s, potjes kaarten en doelloze gesprekken, werden we uit de wachtruimte gestuurd. Deze werd gecontroleerd en daarna mochten wij weer naar binnen door de controle. Bij de controle moesten we de schoenen uit, riem af, jas uit en de laptop uit de tas (het is wat met de nieuwe regels), hierdoor duurde het even voordat ik door het poortje kon en ja het poortje ging ook nog af. Nadat ik nagekeken was bleek het poortje op mijn ketting te zijn afgegaan, dus ik mocht toch mee.

Een beetje later dan gepland vertrokken we naar Bulgarije. Niet lang na het opstijgen kregen we een broodje en wat drinken. Daarna heb ik wat geslapen. Na ruim twee uren vliegen zagen we de eerst huisjes van Bulgarije. Niet veel later gingen we landen. Toen ik het vliegtuig uitstapte heb ik eerst even goed om me heen gekeken, we zijn er weer. Met de bus werden we naar de aankomsthal gebracht, daar werd het paspoort gecontroleerd en toen konden we door naar de baggage band waar onze baggage na even wachten aan kwam. Daarna zijn we de hal ingestapt en daar stond iemand met een bordje x91Sandanski Emilx92. Een van de leraressen en Ocjan, een van de boertjes, stondne op ons te wachten. Na een welkomstritueel, moesten we nog even wachten tot onze leraren aankwamen. Na ongeveer 5 minuten ging de telefoon van Ocjan. Emil belde , hij had net een mailtje van de leraren gekregen ze hadden hun aansluiting gemist in Praag. Ze zouden nu pas om 11 uur x92s avonds aankomen. Na de hele uitleg kwam het er op aan dat we eerst nog maar in Sofia moesten wachten.

We hebben dus eerst wat rond gereden in Sofia. Vlakbij de Alexander Neftski hebben we wat gedronken en na de nodige rondritjes in Sofia zijn we richting het vliegveld gegaan. Onderweg eerst nog gestopt bij een grote supermarkt. Daar konden we ook pinnen, dus de eerst levax92s waren weer binnen. Nog wat bij andere winkels rond gekeken en daarna naar het vliegveld gegaan. Daar kwamen om twintig voor 6 nog twee franse leraressen aan. Toen zijn we een om Sofia gereden om aan de andere kant er weer in te rijden. Daar kwam de dochter van de lerares en hebben we met zijn allen maar wat gegeten. Nog een hele tijd zitten na tafelen en daarna rustig aan weer richting het vliegveld. Daar waren we om ongeveer half tien. Na hier en daar wat hebben gezeten kwam eindelijk op het bord dat het vliegtuig uit Rome was geland, want daar kwamen ze nu vandaan. Na ongeveer een half uur kwamen hun dan ook eindelijk door de deuren en kregen we eindelijk uitleg over hoe de leraren waren gevlogen. Het vliegtuig van schiphol had drie kwartier vertraging waardoor hun aansluiting in Praag al weg was toen ze daar aan kwamen. Dus toen zijn ze naar Rome gevlogen om daar door te vliegen naar Sofia. Na het hele verhaal en de verontschuldigingen, gingen we eindelijk op weg naar Sandanski. Onderweg nog getankt en daarna heb ik in de bus nog wat liggen slapen. Na ongeveer twee uurtjes rijden was ik weer wakker geworden en leek de omgeving wel wat op Sandanski. Maar dat was niet het geval. Om kwart over twee in de nacht was het dan wel waar we reden Sandanski binnen. Roelofke en ik herkende meteen allemaal dingen, terwijl de leraren liever zo snel mogelijk naar het hotel wouden. We hebben ze dan ook eerst afgezet bij x91Hotel Astrax92. Daarna zijn we naar het internaat gereden. Het duurde even voordat er iemand de deur open kon doen, maar daarna konden wij eindelijk weer ons vertrouwde stekje binnen. Er was niet veel verandert.

Nadat wij de koffers in de kamer hebben gezet, hebben we nog geprobeerd om de nieuwe groep wakker te krijgen. Alleen de meiden hadden genoeg energie om de deur nog te openen. Daar hebben we nog een gesprek mee gehad en daarna zijn we dan ook eindelijk gaan slapen.

Donderdag 10 mei

Na een paar uurtjes slapen ging om acht uur de wekker. Een douche zorgde ervoor dat ik toch een beetje helder werd. Om negen uur waren we op school voor het ontbijt. Emil kwam er ook bij zitten en na het ontbijt zijn we naar het kantoor gelopen van Emil. Daar hebben we even gepraat en de eerst cadeautjes overhandigd. Daarna hebben we nog even bij een wiskundeles gezeten. De leerlingen hier moeten de cosinus en de sinus uit het hoofd bereken. Ze mogen er geen rekenmachine bij omdat dat bij het examen ook niet mag.

Na de korte les gingen we richting het schoolplein waar een ceremonie was. We konden nog maar net het schoolplein zien of Galq zag ons en begon meteen te zwaaien. Na de trap hebben afgelopen vloog ze Roelofke en mij om de nek. Blago kwam ook ons begroeten en even later kwam Elena ook nog langs. Samen met Galq hebben we de hele ceremonie gezien. Het ging er om dat er nu een nieuwe vlag was en er werden prijzen uitgereikt voor verschillende sporten. Na een half uur zijn we naar het gebouw van cultuur gegaan. Daar hingen fotox92s van 50 jaar geleden toen de school tot nu. Er hingen ook fotox92s van buitenlandse dingen, waaronder enkele fotox92s van de week dat de Bulgaren bij ons waren. Ze hadden ook nog verschillende PowerPoint met fotox92s. Hier zaten ook fotox92s van vorig jaar examenfeest bij. Waar wij ook opstonden. Weet niet of ik daar ook erg blij moest zijn.

We hebben alles bekeken en daarna zijn we naar buiten gegaan, daar stond een journalist. Van Engelen moest wat vragen beantwoorden en vond dat er ook maar een van studenten bij moest, dus ben ik ook nog gexefnterviewd. Daarna hadden we een klein uur even niks te doen. Roelofke en ik hebben toen maar wat gedronken op onze vaste plek en hebben daarna nog snel boodschappen gedaan. Om half een hebben we weer gegeten op de school en daarna hebben we gebeld in het postkantoor. Op weg weer terug naar het internaat zijn we bij de buurtsuper langs gelopen. Maar die was gesloten en het leek er op dat het helemaal weg was. Dat is nou jammer, maar we moeten dus op zoek naar een nieuwe buurtsuper.

In het internaat hebben we ons rustig klaar gemaakt voor het feest om vier uur. Rond die tijd waren we weer op school en daar werden toekomstvoorspellingen op een papier voorgelezen. Daarna gingen die in een koker en die ging weer in een kleine betonen ruimte in de grond. Emil heeft nog snel een fles wijn op gehaald die er ook bij moest en daarna werd er een betonen tegel op vast gemetseld. Over vijftig jaar gaat het weer open en dan kunnen ze zien of de voorspellingen zijn uitgekomen.

Na dit gedeelte gingen we richting het standbeeld wat bij de school stond en daar werden bloemen neer geleegd. Weer anders dan het in Nederland gebeurt. Door een twee leerlingen worden een bloemensliert neergelegd en daarna ging weer iedereen richting het gebouw van de cultuur. Daar begon om vijf uur weer een ceremonie.

Het begon met een man die wat vertelde en daarna kwam Emil op het podium. Hij verwelkomende iedereen en de fransen en wij werden zelfs in engels welkom geheten door Emil. Zijn engels is beter geworden vergeleken met vorig jaar.

Daarna werd er nog allemaal dingen in het Bulgaars gezegd. Op een gegeven moment ging er iemand namen noemen van mensen die er waren en die moesten dan ook opstaan en even zwaaien. Voor Nederland werd alleen de van Van Engelen genoemd, dus we dachten er makkelijk van af te komen. Maar niets is minder waar en we moesten dus ook gaan staan en even de zaal in kijken.

Nadat iedereen even had gestaan werd er sommige mensen op het podium komen en wat vertellen en een cadeau geven. Voor Nederland was het nu wel alleen Van Engelen. Van uit onze school hebben ze een digitale camera gegeven. Van Engelen heeft Emil nog goed duidelijk gemaakt dat het voor de hele school is en dat niet alleen Emil de camera gaat gebruiken.

Het duurde even voordat iedereen alles had verteld en overhandigd had, maar daarna kwam er muziek en werd er verschillende gedanst op het podium. In totaal duurde het ruim twee en een half uur.

Daarna gingen we richting x91Hotel Sandanskix92, daar was een diner en een feest. We hebben de Bulgaarse dans nog gedaan en de nieuwe leerlingen hebben het ook geleerd. Aan de tafel naast ons zaten de boertjes van de boerderij. Ze zagen al snel dat wij er ook weer waren en begroeten ons toen ook maar meteen. Na de eerst dans kwamen we ook het vrouwtje uit de keuken tegen. Geweldig om die mensen weer allemaal te zien. Op een gegeven moment pakte een van de boertjes mijn arm en nam me mee naar de dansvloer. Dus heb ik nog staan dansen met een van de boertjes, na een spoed cursus die nodig was. Na de nodige fotox92s, kon ik weer zitten. Maar niet veel later kwam een van de andere boertjes en kon ik weer. Zo leer je Bulgarije weer kennen. Daarna duurde het feest nog wel even. Om ongeveer half een zijn wij nog even richting onze stamkroeg gegaan, maar die was al gesloten. Dus zijn we nog naar x91Down Townx92 gegaan. Die is verhuisd sinds vorig jaar. Daar waren niet veel mensen dus na een biertje zijn we weer terug gegaan naar het internaat.

Vrijdag 11 mei

Vanmorgen stond op de planning dat we om kwart voor elf naar de boerderij zouden gaan en om half twaalf zou er een bespreking zijn met Emil om daarna naar Melnik te gaan. Maar om kwart voor elf waren er een aantal mensen wat te laat dus werd het pas elf uur voordat we naar de boerderij konden gaan. Daar aangekomen zijn we snel naar x91onsx92 gedeelte gegaan. In het kaashok is een deur geplaatst naar de kaasopslag, zoals we hadden verwacht. Voor de rest zag het er nog redelijk goed uit. Er was niet veel gebeurt het afgelopen jaar maar het as niet een grote bende. Daarna naar de schapen. Daar bleken de ram zijn te hebben gedaan, want er liep een aantal grotere lammeren bij. En een van de ooien had nog niet zolang geleden lammeren gekregen. Daar liepen namelijk twee kleintjes bij. Na het allemaal zo snel mogelijk te hebben bekeken en de nodige fotox92s te hebben gemaakt, leek het wel mee te vallen hoe het er uitzag. Er misten nog wel een paar dingen maar daar maken we ons nog niet te druk over. Waarschijnlijk hebben ze die ergens anders opgeborgen, dit zullen we volgende week uitzoeken. Na het allemaal te hebben bekeken zijn we richting Melnik gegaan, blijkbaar was de bespreking geschrapt.

Bij Melnik aangekomen zijn we eerst doorgereden naar het Rojen klooster. Dit is een klooster niet zover vanaf Melnik. We zijn er vorig jaar ook twee keer geweest. Voor mij en Roelofke niks nieuws dus, maar voor de nieuwe groep wel. Na het klooster zijn we naar een restaurant gegaan. Daar hebben we wat gegeten en hebben de leraren daar nog een bespreking gehouden met Emil.

Na het eten zijn we doorgereden naar Melnik zelf, daar zijn we door het stadje naar de achterkant gereden en hebben daar een huis gezien die nog in oude stijl was ingericht. Dit is nu een museum en onder het huis is een wijnkelder. We hebben eerst het huis bekeken en daarna hebben we een rondje gemaakt door de wijnkelder en natuurlijk even geproefd. We hebben ook nog even in Melnik gekeken en zijn daarna weer terug gereden naar Sandanski.

Onderweg zijn wij nog bij een elektronica zaak gestopt om te kijken wat voor airco ze daar verkopen. De jongens hebben dat even bekeken. De aircox92s hier kunnen niet lager dan 18 graden dus ze moeten nu bekijken of dat mogelijk is. Ze moeten eigenlijk 13 graden zijn.

Daarna zijn we doorgereden naar Sandanski. Eerst de leraren bij het hotel af gezet en daarna doorgereden naar het internaat. Daar waren we rond de klok van vijf.

In het internaat heb ik even gedoucht en aan de web-log gewerkt. Om acht uur stonden we weer klaar voor het eten wat Emil had geregeld. Er waren weer een aantal te laat of stonden op de verkeerde plaats, maar om half negen waren wij bij het restaurant en konden we met eten beginnen. Emil had het eerst over dat we om negen uur het restaurant uit moesten maar toen hij weg ging om half tien konden we wel tot tien uur blijven zitten. Uiteindelijk werd het half elf voordat wij weg waren. Daarna zijn we met de hele groep nog naar de stamkroeg gegaan. Daar ben ik nog even een blok om geweest met Anne. Zij voelt zich niet zo thuis en daar hebben we even over gepraat. We zullen kijken of het wat beter gaat worden als we volgende week goed aan het werk zijn. Daarna hebben we nog wat gedronken in de stamkroeg. Na een tijdje zijn we richting het internaat gegaan en hebben we afscheid genomen van de leraren. Die gaan morgen weer naar huis.

Zaterdag 12 mei

Vanmorgen zijn we om tien uur naar Bansko gegaan. Het was weer een heel eind rijden, net zo als vorig jaar. Maar onderweg konden we wel wat van de omgeving zien. Samen met een van de meiden zat ik voor in de bus. Op een gegeven moment zagen we dat het lichtje van de benzine al een tijdje brandde. En omdat we al een heel eind in de bergen hadden gereden waren we bang dat er voorlopig geen tankstation meer tegen zouden komen. Maar, gelukkig, zodra we de bocht omkwamen zagen we een tankstation en kwam alles weer goed. Niet veel later arriveerden we in Bansko en gingen we op zoek naar de skilift, maar net zoals vorig jaar was die gesloten. Maar na een tijdje werd er toch besloten om met de bus naar boven te gaan. Daar aangekomen viel meteen een ding op. Er lag veel minder sneeuw als vorig jaar. We hebben wel in de sneeuw gestaan en nog wat andere pistes een beetje bekeken. Na ongeveer een half uurtje zijn we weer naar beneden gegaan. Daar hebben we nog wat rondjes door Bansko gereden. Het restaurant was niet te vinden, dus konden wij zo mooi de stad bekijken. Na dat wij eindelijk iets hadden gevonden hebben we het busje geparkeerd en zijn we door de hoofdstraat naar het restaurant gelopen. Daar hebben we heerlijk gegeten. Ik heb weer mijn eerste Shopska salade gehad.

Na het eten hebben we Bansko te voet nog bekeken. Voor ons niet veel nieuws voor de nieuwe groep wel. We hebben ook nog een kerk bekeken, die hadden we vorig jaar nog niet bekeken. Ze willen wel heel graag dat je de kerken en klooster bekijkt. In Nederland is dat lang niet zo erg.

Na dit alles te hebben bekeken zijn we weer terug gegaan naar Sandanski. Rond vijven waren we weer bij het internaat. Daar hebben we wat rondgehangen. Douchen, weblog typen, muziek luisteren, enz. Ik heb nog snel bij het postkantoor gekeken of die nog open was. Dit was niet het geval. Immy is vandaag jarig en die wou ik bellen, dat werd hem dus niet.

Rond half negen zijn Roelofke en ik richting het centrum gegaan en hebben we daar nog wat gegeten op een terras waar de jongens ook zaten. Daar hebben we de rest van de avond nog wat gezeten en rond de klok van twaalf uur zijn we weer richting het internaat gegaan.

Zondag 13 mei

Vandaag begon de dag met uitslapen. Dat betekende voor mij dat ik om half negen alweer wakker was. Ik heb toen maar wat aan de weblog gewerkt. Om een uur of tien heb nog gedoucht en heb ik de was nog even gedaan. Ik had de was op de reling gehangen voor het internaat. Maar niet veel later kwam het vrouwtje van het internaat, zij wees ons de wasrekjes die we al een paar dagen misten. Dus we kunnen de was nu weer helemaal goed ophangen.

Daarna heb ik nog aan de fotox92s gewerkt op de laptop. Ik ben daarna Roelofke gevolgd naar het internetcafxe9. Daar heb ik niet al te lang gezeten, want het internet wilde niet goed mee werken. Dus toen ben ik weer naar het internaat gegaan. Daar heb ik verder gewerkt aan wat schoolwerk op de laptop. De rest van de middag heb ik lekker rustig aangedaan.

x92s Avonds zijn we met de hele groep naar een restaurant gegaan. Na het eten nog een terrasje gepakt en daarna weer richting het internaat gegaan.

Maandag 5 februari

Vanmorgen om negen uur op het station. Tien minuten later was ik op school. Een rustig dagje gehad. Eerst de mail na kijken. Even met iedereen het weekend besproken. Daarna nog wat dingen uitgetypt. Enkele zaken nog besproken. Over als de Bulgaren hier komen en over de container. Met Wietske het schaatsweekend nog besproken. Om kwart voor drie ben ik naar het station gelopen en om kwart voor vier was ik weer thuis.

Dinsdag 6 februari

Vanmorgen weer rond negenen op het station. Mail na gekeken en alvast wat dingen geregeld voor als de Bulgaren komen. Ik heb vandaag ook een gesprek met het managementteam gehad. Omdat Regina straks naar Indonesixeb gaat en daarna het nog druk heeft met alle voorbereidingen van de opvolgers gaat zij uit het managementteam. En ze hebben mij daarom gevraagd of ik hoofd wordt. Marina en Wietske blijven in het managementteam. Ik zal er even over na denken en donderdag in de vergadering bespreken we het met de groep.

Nog wat dingen geregeld en er goed over nagedacht. Maar ik weet nog niet wat ik ga doen.

Woensdag 7 februari

Vanmorgen begon de dag met drie uren administreren van financixebn. Dus begon de projectdag pas om twaalf uur. Op dat tijdstip zo Maartje ook komen met de film over onze reis in Indoensie. Dus we hebben eerst film zitten te kijken. Mooie film is het geworden. Voor de promotie is hij ook goed van lengte.

De rest van de middag ben ik bezig geweest met dingen te regelen van de Bulgaarse week. Nog even met Maartje besproken over het projectleiderschap. Maartje ziet het wel zitten met mij, nu ik nogx85.  Om ongeveer half drie ben ik samen met Maartje en Regina naar de Schrans gegaan voor hun laatste inkopen te doen. Daarna hebben we nog wat gedronken op het station. Toen zijn hun weggegaan en moest ik nog even wachten voordat mijn bus ging.

Donderdag 8 februari

Vanmorgen net zoals de hele week al rond negenen op school. Het duurde even maar toen begonnen we met de rondvraag. Er was niet heel veel te bespreken, alleen dat ik hoofd zou worden als ik dat zou willen. Iedereen was daar wel mee eens dus ben ik sinds vandaag projectleider van Indonesixeb. Daarna hebben we de film van Indonesixeb nog een keer gezien. Sommige van de groep waren er gister niet dus hebben we de film nog maar een keer gezien. Naast de projectgroep waren er ook nog leraren en leerlingen, die naar indonesie gaan, die de film hebben gezien. Was nogal vol in de SSB.

De rest van de dag niet veel meer gedaan. En x92s middags zijn wij nog naar de kroeg geweest als een soort afscheid voor Regina en Maartje.

Vrijdag 9 februari

Vanmorgen om half negen op school. Eerst twee uren wiskunde, opdracht besproken en de toets. Ik had een 6,8, geen flauw idee hoe ik daar aan ben gekomen. Naar mijn idee had ik de toets beroerd gemaakt, maar niet beroerd genoeg dus.

Daarna twee uren scheikunde. Dat is dus twee uren niet veel doen. Na de middag pauze nog een uurtje biologie en daarna engels. Altijd een leuke afsluiter van de week. Daarna ben ik de stad nog even ingegaan met een paar vrienden.

Een keer weer een bericht. Wegens enkele tegenslagen heeft het even geduurd voordat er weer een bericht op de web-log staat. Nu dus even een samenvatting van de afgelopen maanden.

Op 23 oktober vorig jaar zijn we allemaal weer goed thuis gekomen. De laatste drie weken van ons verblijf in Indonesixeb zijn we op Sulewesi geweest. Onze groep bestond uit Maartje, Sjoukje, Shirley, Roelofke, Jessica en ik.

Hier hebben we een rondtocht gemaakt. Dit was een tijd om nooit te vergeten. Een hele mooie, afwisselend natuur heeft Sulewesi. En we hebben er dolfijnen in het wild gezien. Zulke dingen zal ik nooit vergeten.

De laatste paar dagen hebben we ons vermaakt in Medan. Daar hebben we iets gedaan wat je niet aan zou denken als je aan Indonesixeb denkt. We hebben namelijk geschaatst in een winkelcentrum.

22 oktober gingen we terug via Kuala Lumpur. En de 23^e waren we weer op schiphol. Na iedereen weer te hebben gesproken is de week na de herfstvakantie de school weer begonnen.

Meteen de eerste dag op school kreeg ik te horen dat er twee van de Bulgarije-groep voor een paar dagen naar Frankrijk moesten om met Emiel te praten die er dan ook is. Dus na drie weken thuis te hebben gezeten ben ik weer een paar dagen naar Frankrijk geweest samen met Willem. We zijn meegereden met een groep van groen/recreatie, die voor een ander project naar Frankrijk gingen.

Ondertussen hebben we de projecten ook weer onderverdeeld. Ik werk mee aan de inzamelingsactie en aan het Bulgarije-groep. Met kerst hebben we nog een kerstgala gehad, waar ik ook aan me heb gewerkt.

Op dit moment hebben we genoeg spullen om de container te vullen. Dus nu alleen de papieren nog regelen en de container in laden. Dan is dat ook weer afgerond. We hebben veel reactie gekregen op de oproep om spullen. Zoveel dat we jammer genoeg vaak nee moesten zeggen.

Met de Bulgarije-groep zijn we nu druk bezig om de week te organiseren als de Bulgaren hier komen. Dat is in de week van 5 t/m 12 maart. In mei gaan wij er weer voor 3 weken heen. Om de opvolgers te begeleiden die daar twee maanden verblijven.

En als het dan goed is krijg ik dan in juli mijn diploma. Wat ik daarna wil gaan doen weet ik nog niet.

PS: En op 9 januari ben ik tante geworden van een meisje. Mijn zus in Denemarken en mijn zwager zijn de trotse ouders. Het gaat allemaal goed.

Welkom op Lucy goes Sumatra
Op deze site verhalen over belevenissen in Indonesie, waar ik tot 23 oktober ben. Daarnaast tsaan er ook nog verhalen op van belevenissen uit Bulgarije. Waar ik twee maanden geleden voor zeven weken ben geweest.

Zondag 27 augustus

Vanmorgen om zeven uur werd ik wekker. Sander en Wietske waren ook al wakker. We hadden allemaal niet al te best geslapen. Lag niet helemaal lekker de matjes op de stenen. De anderen werden ook niet veel later wakker. Robin en Shirley konden het slapen wel lang volhouden. Acht uur zaten we aan het ontbijt. Heerlijk toast met ei. Na het eten kon er weer gezwommen worden. Ik ben niet mee gegaan, maar gewoon weer even op de steen gaan zitten muziek te luisteren. Daarna de tas ingepakt en om tien uur vertrokken we weer de jungle in. Eerst een bergje op, boven aan hadden we pauze. We moesten nog een keer bergje af en daarna nog bergje op, bergje af. Een ‘baby hill’, moesten we nog op. Ze moeten me nog wel even uitleggen waarom dat ‘baby hill’ werd genoemd. Het was nogal steil en daardoor vrij zwaar. Boven op de berg moesten we een stuk voorzichtig lopen omdat er een wespennest zat. Gelukkig hielden ze zich rustig. Niet veel later moesten we de berg af en dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Het grootste gedeelte was recht naar beneden en doordat het had geregent ‘s nachts was het ook glad. De meeste stukken hebben we afgelegd van boom naar boom. Dat was het enige houvast. De laatste paar meters moesten we afdalen via een liaan. Het ging allemaal goed, alleen bij de afdaling van de liaan kreeg ik een steen tegen mijn enkel aan. Pas later kwam ik er achter dat ik mijn enkel open had. Toen we eenmaal beneden waren moesten we nog en klein stuk bij een rivier langs lopen en kwamen we bij de plaats waar onze raft tocht begon. Met de gedacht van grote rubberboot waren we aan de tocht begonnen, maar bij de rivier bleek het vier rubberbanden aan elkaar te zijn. In totaal hadden ze twaalf banden, dus drie boten. Onze tassen en schoenen gingen in plastic zakken en daarna gingen we de boot in. In elke boot vier hollanders en twee begeleiders. Maartje, Sjoukje, Shiley en ik zaten in een de boot die werd bestuurd door Ali G en onze anders gids. Er werd nog een foto gemaakt en toen gingen we varen. Bij de eerste rij stenen waar we over heen moesten, knapte er een touw van onze boot. Paniek, snel weer aangelegd en vast geknopt en we gingen weer verder. Niet veel later zaten we vast boven op een steen. Met wat duw en trek werk konden we verder. Onderweg zagen we nog meer apen, reptielen en een honingbeer. De tocht was net als uit een film. Geweldig. Vanaf de rivier kon je nog veel meer zien dan als je in de jungle loopt. Onderweg bleven we nog een keer op een steen hangen. Met nog meer duw en trek werk als de eerste keer zijn we weer los geraakt. Niet veel later zagen we nog een oerang oetan hoog in de bomen en daarna was onze tocht ook al weer bijna afgelopen. Maar niet voordat we weer op een steen bleven hangen en Ali G deze keer er zelf van afvloog. Maar kon er weer op tijd in klimmen en even later konden we veilig op de kant stappen. We waren weer bij het guesthouse waar we vrijdag hadden geslapen. Daar hebben we droge kleren aangetrokken en wat gedronken, daarna moesten we snel nar het busje toe want we moesten nog naar Medan. Om drie uur stond het busje klaar, maar pas om zes uur waren wij bij het busje. Snel ingeburgerd. Toen we eenmaal in het busje zaten en we weg zouden rijden hield het busje er na twee meter er mee op. Jessica en ik die op de voorste bank zaten moesten er weer uit, omdat ze bij de moter moesten die onder de bank zit. Na wat gesleutel konden we weer verder. Onderweg bleven er wel allemaal lichtjes branden op het dashboard, maar we bleven rijden. Tijdens de plaspauze werd er weer gesleuteld en bleven de lichtjes nog steeds branden. Uiteindelijk hebben we Medan wel gehaald. Het was ondertussen wel half tien en na dat we de tassen hadden gedumpt in de kamers zouden we snel nog wat eten. Waar we vrijdag hadden gegeten was dicht dus gingen we snel ergens anders naar toe. Tijdens het eten daar viel de stroom een aantal keren uit, wat nogal leuke situaties opleverde. Uiteindelijk waren we om elf uur weer in het guesthouse en daarna ben ik ook snel gaan slapen.

Maandag 28 augustus

Vanmorgen stond in de planning om uit te slapen, want we zouden pas om twaalf uur vertrekken. Om zeven uur werd ik al wakker en ben toen ook maar opgestaan. Om half tien zijn we naar het winkelcentrum gelopen waar we gisteravond laat nog hadden gegeten. Onderweg eerst nog broodjes gehaald voor de reis naar Parapat. Bij het winkelcentrum moesten we nog even wachten want die ging pas om tien uur open. Om tien uur het winkelcentrum in en kwam ik samen met Jessica een rek riemen tegen. Daar hebben we eerst maar een aantal uitgezocht. Daarna verder rond gesneupen. Op de kleding afdeling, slaagde de meeste er niet in om iets leuks uit te zoeken, want de maten liggen hier net wat anders. Ik wat rond gekeken op de andere afdelingen om te kijken of er nog leuke souveniertjes tussen zaten. Was niet het geval. Om kwart voor elf nog snel gepint en daarna terug gelopen naar het guesthouse. Daar de spullen van de kamer gehaald en betaald. Daarna moesten we nog even wachten voor de laatste paar mensen en konden we om twaalf uur eindelijk vertrekken. Het eerst stuk moesten we door een aantal steden daarna kwamen we op het mooie platteland. We zijn via de lange route gereden. Geweldig uitzichten daar. Na een aantal uren kwamen we bij de waterval. Leuk, maar was niet heel erg bijzonder. Je had er wel een schitterend uitzicht over het Toba meer. De rest van de route ging langs het Toba mee. Het laatste stuk moesten we nog wel een aantal keren stoppen omdat het busje (de zelfde als gisteravond) weer kuren had. Parapat wel veilig gehaald. Net na het uitstappen kwamen we een jonge nederlands stel tegen. Daar nog even een praatje mee gemaakt en daarna wat gedronken op een terrasje. Micheal kon ons nog steeds niet groeten, wij hem trouwens ook niet. De boot van half zes hadden we net gemist dus moesten we wachten tot half acht voor de volgende boot. Een man probeerde ons nog een gehuurde boot aan te praten die dan natuurlijk weer meer kost. Met moeite konden we van hem afkomen. Om half acht et de boot en gelukkig wouden ze ons ook nog naar Tumbul brengen. Daar kwamen we om half negen aan. Na snel eten te hebben besteld, de tassen naar het huisje gebracht. Daarna weer terug naar het restaurant voor eten. Tijdens het eten kreeg Jessica nog een sms van Micheal, wat nergens op sloeg. Waardoor er nog een hele discussie werd gevoerd rond de tafel. Na het eten heb ik mij mail nog gecontroleerd. Immy had mij een mailtje gestuurd, met een heel verhaal erin. Over wat er in de vakantie was gebeurd en wat er in Nederland was gebeurd. Jammer genoeg kon ik niet terug mailen. Daarna ben ik om half elf richting het huisje gegaan en heb daar nog wat spullen in gepakt voor morgen, want dan doen we een tweede poging om in Torutung te komen. Daarna ben ik gaan slapen.

Dinsdag 29 augustus

Vanmorgen om zes uur de wekker. Met een half slapend hoofd ben ik onder de koude douche gestapt. Dat werkt want ik was tenminste weer wakker daarna. Toen nog snel de laatste dingen in gepakt en zeven uur richting het restaurant gelopen. Roelofke had al besteld voor ons en zo doende stond het eten al klaar. Na het eten heb ik nog wat bestanden overgezet op Nanda haar computer voor het afval project. Daarna nog geprobeerd om de weblog bij te werken, maar het internet werkte niet dus dat werd niks. Cornelis had ondertussen geregeld dat de boot bij Timbul kwam. Om half negen kwam de boot dan ook aan zetten. Nog snel betaald en toen op de boot gestapt. Een uur later waren we in Parapat. Daar kwamen we een man tegen die tegen ons begon over het voetballen van 17 augustus. Daarna pakt hij de koffer van Roelofke en weg liep. We zijn hem maar achterna gelopen. Hij liep een kantoortje binnen en had het over de bus naar Tarutung. Hij vroeg wat voor bus we wouden en dat hij dan eerst moest bellen om de bus uit Medan te laten komen. Een heel verhaal en het kwam er op neer dat we twee keer zoveel moesten betalen. We hebben hem maar uitgelegd dat we dat niet van plan waren en dat we de gewone bus van het busstation zouden nemen. We hebben onze spullen gepakt en een busje gezocht die ons naar het busstation kon brengen. Daar moesten we even wachten en hebben we even gebruik gemaakt van de tijd om nog snel wat inkopen te doen. Om kwart voor elf was de bus er. Eerst werd er weer meer gevraagd dan vorige week, maar met wat praten konden we voor de zelfde prijs mee. Onderweg weer van het uitzicht zitten te genieten. Onderweg moesten we nog een keer over stappen wat weer een heel gedonder was, maar om een uur waren we in Silangkitang waar we op werden gehaald door meneer Tobing. Enkele mensen vroegen op wat of wie we wachten en na het antwoord werd er gezegd dat Tobing in het gebouw was. Jessica is bij de spullen gebleven en Roelofke en ik zijn naar het gebouw gelopen wat een stuk verder op stond. Het was een soort van gemeentehuis leek het wel. Daar hebben we om meneer Tobing gevraagd. Na even wachten werden we opgehaald en werden we naar een kantoor gebracht. Daar vroeg de man om welke Tobing het ging. De Tobing die wij moesten hebben was er niet, maar hij zou ons wel brengen. Met als onze spullen in de auto en we gingen weer op weg. Na enkele keren vragen waren we uiteindelijk bij de boerderij. Onderweg hadden we de man gevraagd of hij Tobing ook had gesproken dat hij ons nu bracht. Dat had hij gedaan en als was goed. Maar op de boerderij bleek dat Tobing in Silangkitang stond. Na wat heen en weer smsen kwam hij uiteindelijk ook op de boerderij. Nog een heel gesprek gehad over deze misverstanding en onze excuus heeft hij ons de boerderij laten zien. We konden ook nog in een ander gebouw slapen wat hij ons liet zien. Dat was een nieuw gebouw, maar dan konden we er morgen pas in. Dat zouden we dus morgen pas beslissen. Na de rondleiding hebben we ons geinstalleerd in onze kamer. Om half vijf werden we geroepen voor het voeren van de varkens. Enkele van de zeugen hebben biggetjes en Jessica was op slag verliefd. Tijdens het voeren heeft ze dan ook eentje vast gehad. Die besten kunnen wel lawaai maken als ze eten krijgen. Daarna zijn we terug gegaan naar de kamer en hebben we nog wat gelezen. Om half acht werden we weer geroepen voor het eten. Er wordt hier goed voor ons gezorgd. Na het eten zijn we weer naar onze kamer gegaan en verder gaan lezen. Om half elf ben ik gaan slapen. Morgen gaan we beginnen met de bouw van het kippenhok.

Woensdag 30 augustus

Vanmorgen om zes uur de wekker. Die hadden we maar zo vroeg gezet omdat we ons zelf zo langzamerhand kennen en dat we een half uur lang nog op bed blijven liggen. Maar om half zeven dan echt van bed af en om zeven uur aan het ontbijt. Heerlijk ontbijt. Daarna zijn we naar Tobing gegaan om te vragen waar het gereedschap en onderdelen voor het kippenhok lagen. Dit ging nogal stroef allemaal en zo was het bijna negen uur vaardat we echt los konden. De hele ochtend bezig geweest met het kippenhok. Om kwart over twaalf werd er gevloten, het eten was klaar. Na het eten zijn we om een uur weer verder gegaan. Om vijf uur heb ik er nog een plank vast getimmerd en daarna hebben we de boel opgeruimd. Toen nog wat gelezen tot zeven uur. Om die tijd kwam Roosmoy ons weer halen voor het eten. Na het eten hebben we nog wat gelezen en ben ik al vrij vroeg gaan slapen.

Donderdag 31 augustus

Vanmorgen weer het zelfde verhaal als gisteren. Maar we konden vandaag sneller beginnen omdat we de spullen allemaal wisten te vinden. Om half tien begon het te regen. Terwijl de indonesische studenten naar binnen gingen, gingen wij gewoon door. Het was alleen wat motregen dus het viel mee. Tobing kwam even later met een aantal mensen aan lopen, waarmee hij de varkensstal in liep. Dat is vlak bij het kippenhok. Een van de mannen riep nog dat het regende. Dat hadden we zelf ook al uit gevonden. Na enkele minuten kwam hij bij ons. We moesten stoppen van hem, vanwege de regen. Dus zijn we maar met hem naar de varkensstal gelopen om te schuilen. Daar stelde hij zich voor en bleek het Mr. Jacob te zijn. Daar hadden we al verhalen van gehoord van de andere groep. Een heel gesprek met hem gehad en uit eindelijk afgesproken dat hij ons morgen op zou halen om Torutung in te gaan. Daarna zijn we samen met de groep naar voren gelopen. Daar maar met de was bezig tot de regen ophield. Daarna weer verder geklust. Om kwart over twaalf weer het gefluit voor het eten. Na het eten nog snel de was gedaan en toen zouden we beginnen, maar het was weer begonnen te regenen, dus weer wachten. Om drie uur had ik genoeg van wachten en ben ik weer begonnen. Toen het droog was. Kwamen de anderen ook en even later kwam de indonesische studenten bij ons staan om te kijken hoe we werkten. En als er een ding is waar ik niet tegen kan is het wel dat mensen mij op de vingers kijken. Dan er maar voor zorgen dat ik aan de kant werkte waar er de minste studenten waren. Vandaag zijn we door gegaan tot kwart over zes. Toen weer opgeruimd en naar de kamer gegaan. Daar nog wat kleine dingen gedaan en voordat we het wisten kwam Roosmoy ons al weer roepen voor het eten. Na het eten ben ik onder de douche gestapt, die kouder was dan ik had verwacht. Dus daarna snel onder het dekbed gaan zitten te lezen. Om half tien ben ik gaan slapen.

Vrijdag 1 september

Vandaag alweer september. Volgende maand gaan we alweer weg. De tijd gaat snel. Vanmorgen weer om half zeven van bed en om zeven uur aan het ontbijt. Daarna met het kippenhok bezig. Vandaag weer eens lekker zonnig weer. De hele ochtend bezig geweest. Om twaalf uur konden we eten. Na eten hebben we ons omgekleed en begonnen we met wachten. Om een uur zou Mr. Jacob ons ophalen. Maar toen was hij er niet, om half twee was hij er nog steeds en twee uur nog steeds niet. Om half drie kwam Tobing bij ons. Jacob had Tobing gebeld dat zijn auto kapot was en dat hij ons niet op kon halen. Morgen zou hij ons ophalen. Dus we hebben de werk kleren weer aan gedaan en zijn we naar het kippenhok gegaan om weer verder te werken. De studenten kwamen er ook weer bij staan te kijken. Maar toen er een groep mensen aan kwamen waar Tobing ook bij liep gingen ze weer snel aan het werk. Twee vrouwen en een man kwam even bij ons kijken. Het waren Jappaners of Chinezen. Ze stelden wat vragen en daarna moesten we met hun op de foto. Daarna zijn we weer aan het werk gegaan. Niet veel later kwamen er weer mensen aan. We haddne verwacht dat het weer op de zelfde manier ging, maar deze kwamen alleen bij de Indonesische studenten kijken. Wij hebben door gewerkt tot een uur of zes. Daarna ben ik wat gaan lezen in de zaal tegenover de kamers. Daar kwam Roelofke mij een halfuur later weer halen voor het eten. Na het eten nog wat aan de dagverslaggen gewerkt en wat gelezen. Om tien uur ben ik gaan slapen.

Zaterdag 2 september

Vandag weer net zo als elke ochtend. Half zeven van bed en om zeven uur aan het ontbijt. Daarna moest iedereen nog wat kleine dingetjes doen en zijn we daarna met het kippenhok verder gegaan. Tot het eten om twaalf uur. Het kippenhok is nu bijna af. Alleen moet op de boven etage nog deurtjes en moet er de eierlade en mestlade er nog in. Na het eten hebben we ons verkleed want als het goed zou zijn, zou Mr. Jacob ons vanmiddag ophalen. Hij kwam niet opdagen en om half drie gaf Tobing een seintje dat we met hem naar Torutung gingen. Daar zouden we Jacob treffen. We zijn naar een school gegaan en daar kwamen we Jacob tegen. Eerst even een praatje gemaakt met hem en daarna naar een les van hem toe gegaan. Ons eerst voorgesteld en daarna vragen van de kinderen beantwoord. Dit hebben we een halfuur gedan en daarna zijn we gaan vollyballen met de kinderen. Dit leverde weer hylarische momenten op. Vooral omdat we niet de beste spelers zijn. Na het spelen zijn we weer terug gegaan naar het kantoor en daar nog wat gedronken. Ondertussen was Tobing ook alweer weg. Daarna zijn we samen met Jacob de stad in gegaan. Eerst even boodschappen gedaan, daarna moest er beltegoed worden gehaald en daarna hebben we nog rijsthoeden gehaald. Een leuk souveniertje voor thuis. Daarna zijn we weer naar de school gegaan. Het was de bedoeling dat we samen met zijn vrouw en kinderen langs hun huis langs om hun af te zetten en daarna te uit eten. Maar we pasten niet allemaal in de auto. Dus heeft hij eerst zijn vrouw en kinderen naar huis gebracht en hebben wij even gewacht bij de school. Daar kwamen we nog een leraar tegen en met hem hebben we nog een les bijgewoond. Maar enkele minuten. Na de les kwam Mr.Jacob ook alweer. Met hem zijn we naar een restaurant gegaan, waar we lekkere Nasi Gorang hebben gegeten. Na het eten heeft Jacob ons weer terug gebracht naar de boerderij. We hebben afgesproken dat we morgen met hem naar Air Soda en Kassish Selab gaan. Op onze kamer hebben we nog van onze gekocht chocolade genoten. Daarna zijn we nog naar Tobing gegaan om te vragen of we morgen om half negen ontbijt konden hebben. Was geen enkel probleem. Daarna zijn we weer naar de kamer gegaan en zijn we om half elf gaan slapen.

Zondag 20 augustus

Vanmorgen om zeven uur aan het ontbijt. Kwart voor acht weg, want om achtuur moesten we de brommers ophalen. Harriade ging mee en later zouden we Juanook nog ophalen. Het is de planning om het eiland rond te rijden. Het duurdetot half negen voordat we de brommers hadden, want die moesten nog op gehaaldworden. We waren met zijn zeven en hadden vier brommers. Er moest dus eersteentje alleen rijden, ik wou het toch nog proberen dus besloten we dat ik heteerst deel alleen zou rijden. Maar ik kwam er nogal snel achter waar de gas zater minder snel waar de rem zat. Na enkele meter besloot ik dat het misscheinbeter was dat er iemand anders reed. Er is verder niks gebeurd maar het leek megeen goed idee meer dat ik verder reed. Jessica is verder gereden en in Tuk-Tukhebben we Juan opgehaald. Daar moesten we weer wachten. Om half tien reden wedan eindelijk. Eerst zijn we naar Tomok gegaan. Daar moest er sigaretten wordengekocht, dus weer wachten. Verder gereden de bergen in. Het eerst deel was eenmooie weg omhoog. Onderweg schitterend uitzicht. Je kon het Toba-meer mooi overzienen zag al die boten varen. Je kon wel goed zien dat we vrij hoog zaten, terwijlje helemaal niet door hebt dat je erg veel klimt. Na enkele foto’s te hebbengemaakt, gingen we verder de bergen in, zodat we het Toba-meer niet meer zagen.De weg werd vrij slecht. Ik zat bij Regina achterop en die reed erg goed. Deweg zat vol met gaten en lag vol met grote stenen. We hadden soms wat moeiteals we omhoog moesten of naar beneden met al die hobbels en bobbels, maar allesis goed gegaan. Toen we weer naar beneden ging werd de weg ook weer beter.Onderweg kwamen we nog een brug tegen waar Regina en ik bijna onder lagen.Doordat die van boomstammen en planken waren gemaakt, ging het voorwiel eenvreemd slinger maken waardoor we bijna een gat in reden. Maar het ging netgoed. Even later hebben we wat gegeten in een dorpje. Binnen twee tellenstonden alle dorpskinderen te kijken. Een man kwam vragen of we ook getrouwdwaren. Zo gaat dat hier. Je kijkt wel even vreemd op, maar dat is de cultuurhier. Na het eten zijn we weer verder gegaan, nog getankt en weer verdergereden. Onderweg weer overal schitterend uitzicht, dit land is zo mooi. Omvier uur waren we in Amberita, daar kwamen we de chamat nog tegen. Daar eveneen gesprekje mee gehad. Daarna in een keer door gereden naar de brommerverhuur. Daar de brommers weer ingeleverd en de financien glad trekken. Deanderen hadden gisteren tegen Harriade gezegd dat hij en Juan zelf moestenbetalen. Ieder voor zich. Maar dat ging dus weer niet door. Dan doen ze eensnet of ze geen engels meer begrijpen. Het bleek zelf zo dat wij Juan moestenbetalen omdat hij als gids mee was geweest. Harriade had dat niet aan onsverteld en hij had Juan niet verteld dat hij voor zich zelf moest betalen. Wehebben Juan de helft betaalt en het zo maar gelaten. Volgende keer gaan wegewoon alleen. Daarna zijn we terug gelopen naar Timbul. Daar kwamen we om vijfuur aan. Na wat drinken en wat te vertellen an de anderen ben ik naar hethuisje gegaan. Daar alvast de tas ingepakt voor morgen als we Tarutung gaan. Omzes uur ben ik gaan eten. ‘s avonds nog buiten gezetten met een groep. Het isTineke haar laatste avond hier dus daar was een soort van afscheid voor.Cornelis heeft nog gezongen voor de camera, wat wel heel leuk was. Om tien uurben ik gaan slapen.

Maandag 21 augustus

Vanmorgen zes uur de wekker. Snel onder de douche door en de laatstedingetjes wat ingepakt voor Tarutung. Om half acht aan het ontbijt. Iedereenwas druk bezig. Tineke gaat naar huis, Robin gaat met haar mee naar Medan omSander en Annemarieke donderdag op te halen. Marina, Wietske en Regina gaanLontung en wij gaan dan naar Torutung. Samen met Tineke en Robin gaan we met deboot naar Parapat. Maartje, Sjoukje en Shirley gaan ook mee. Ze moeten nogpinnen en wat andere dingen in Parapat. Cornelis heeft geregeld dat de boot bijTimbul kwam, zo hoeven we niet een eind te sjouwen met de tassen. Half tienwaren we in Parapat. Daar moesten we eerst in een klein busje. Tineke en Robinwerden eerst afgezet, toen hadden we een stop bij de pinautomaat en daarnawerden wij afgezet waar de bus naar Torutung kwam. Daar hebben we gewacht samenmet Helpie op de bus. Die kwam een beetje voor elven aan. De koffers werden opde bus geladen en we vertrokken. Onderweg moesten we een aantal keren stoppenom mensen er uit te laten. Jessica heeft Tobing nog gesmst dat we ongeveer tweeuur in Torutung zijn. Toen we ongeveer drie kwartier onderweg waren werdJessica gebeld. Maar omdat de bus nogl lewaai had kon ze weinig verstaan. Hetwas Tineke, dat was wel duidelijk, maar voor de rest kon ze er niks van maken.Dus werd er weer op gehangen. Even later kreeg ze een sms, van Tineke. Weworden pas volgende week de 28 verwacht. Ok, klein probleem, maar we kunnen ernog wel heen. Een kwartier later stonden we stil met de bus en belde Tinekeweer. Nadat Jessica een ‘O, nee’ had uitgebracht, was het duidelijk, er wasiets mis. Na ophangen legde Jessica ons uit dat meneer Tobing in Jakarta zit endat Roosmoy in Medan zit. Wij worden dus niet verwacht en er is dus niemand omons daar te ontvangen. Dan moeten we weer terug. In de volgende stad zijn weuitgestapt en in de bus terug naar Parapat gestapt. Eerst hebben we nog rondjesgereden om meer passegiers te krijgen en daarna gingen we weer richting Parapat.De rit duurde nu langer omdat er onderweg vaker werd gestopt. Om kwart voordrie waren we weer in Parapat en moesten we met een klein busje naar de boot.Daar zijn we eerst naar Micheal gegaan. We hebben hem gevraagd of hij een ideehad voor een jungle tocht. Er waren allemaal ideexebn en uit eindelijk hadden weeen tocht van drie dagen en gingen we naar de oerang-oatangs, krokodillen enolifanten. Morgen zou hij bellen voor meer informatie. Na nog wat drinken zijnwe om half vier met de boot terug gegaan naar Tuk-Tuk. De kapitein wou ons nietnaar Timbul brengen, mits wij Rp. 20.000 meer betalen. Terwijl het normaal10.000 is. Dat waren we niet van plan en zeiden dat we dan wel eerderuitstappen en lopen. Onderweg hebben ze nog wel 4 keer geprobeerd om voor meernaar Timbul te varen, maar we zijn eerder uitgestapt en gaan lopen. Om ongeveervijf uur waren we weer bij Nanda. Daar hebben we een hele tijd met Maartje,Shirley en Sjoukje gepraat. Zij wouden ook wel mee met de jungle tocht en zewouden graag dat we mee hielpen met het afvalproject. Na wat heen en weergepraat en bellen met Tobing, Baart en de Lontung-groep, hebben we besloten datwe van vrijdag tot dinsdag op tocht gaan met de hele groep en dat we hetweekend erna doorwerken. Om half zeven zijn we gaan eten. Daarna nog wat dingenbepraat en toen nog een film gaan kijken. Daar was niet zoveel aan en hebben opeen gegeven moment de film maar uitgedrukt. We hebben met Maartje nog evenoverlegd over morgen en daarna zijn we gaan slapen.

Dinsdag 22 augustus

Vanmorgen half zeven de wekker. Maar het bed lag weer lekker dus duurdehet weer wat langer tot we er vanaf waren. Om half acht zat ik aan het ontbijt,terwijl ik op mijn eten zat te wachten heb ik mijn mail nog even gecontroleerd.Na het ontbijt, zijn we met een folderontwerp bezig geweest. De tekst hebben weer in gezet en er een enkel plaatje in gezet. Op een gegeven moment zaten we opeen dood spoor en ben ik maar bezig gegaan met een posterontwerp terwijl wefilm gingen kijken. Jessica had ondertussen een sms gekregen van Micheal overde prijs van de tocht. Hij was een beetje duur. Jessica heeft hem terug gesmstdat we eerst met de rest zouden overleggen en dat we hem dan weer terug sms’en.Om elf uur waren de anderen weer terug. Eerst hebben we het over de prijs gehadvan de tocht. Die was voor drie personen dus proberen we eerst er wat af tekrijgen omdat we nu met 12 mensen gaan. Hij vroeg nog steeds veel, maar wel watminder. In Medan had Shirley een nummer gekregen van een man die ook van zulketochten regelt. Ze heeft hem gebeld en zijn tocht kon voor ongeveer een vierdevan de prijs van Micheal. Dat schildt. We zouden dan misschien niet zo’nuitgebreide tocht worden maar we zouden wel veel te zien krijgen. We hebben nogoverlegd en de groep uit Lontung gebeld, die waren er wel mee eens en Shirleyheeft hem gebeld over details en heeft het geregeld voor komend weekend.Jessica heeft Micheal gesmst dat we een ander hebben gevonden voor minder. Hijheeft weer terug gesmst dat die ander niet goed was en dat het een andere tochtwas. Hij probeerde ons nog wel met zijn tocht. Dat was echt erg dat hij maarsteeds probeerde om ons mee te krijgen. De hele middag en avond smsjes sturen.Tot je er gewoon gestoord van wordt. Op een gegeven moment kon hij ook bijnavoor de zelfde prijs als die andere uit Medan. Maar dan was het minderkwaliteit. Op een gegeven moment is er niet terug gesmst door ons. We haddenhem nog duidelijk gemaakt dat we nu met een andere tocht mee gaan. ‘s middagshebben we het nog over het project gepraat en daarna heb ik mijn was gedaan ennog wat aan dagverslaggen gewerkt. Om half zeven zijn we gaan eten. De rest vande avond hebben we zitten te kletsen en foto’s bekeken. Van Lontung en vanBulgarije voor de rest van de groep. Om half elf ben ik gaan slapen.

Woensdag 23 augustus

Vanmorgen zelfde tijd weer van bed. Om zeven uur kwam ik Maartje,Shirley en Sjoukje nog tegen. Ze stonden net op het punt om naar Amberita tegaan om lessen te geven. Nog net even een praatje gemaakt, daarna ben ik aanhet ontbijt gegaan. Jessica en Roelofke kwamen even later en na het ontbijtzijn we verder gegaan met de folder en poster. Ik heb verschillende logo’sontworpen voor het project. Half negen kwamen Maartje, Sjoukje en Shirley weerterug van Amberita. Ze hebben uit de logo’s eentje gekozen. Om tien uur weernaar de school gegaan. Wij zijn verder gegaan met het vertalen van de folder ende poster in het engels. Het logo er in verwerkt en uitgeprint. Na het eten zijJessica en Roelofke naar Amberita gegaan om uit te zoeken wat drukken kost en waardat kan. Twee uur waren Maartje, Sjoukje en Shirley weer terug en niet veellater kwamen Jessica en Roelofke ook terug. Jessica kwam een beetje hyperactiefterug, omdat ze net een smsje van thuis had gekregen waarin stond dat ‘De Kast’10 november optreedt. Samen met Shirley en Maartje heb ik de plantjes watergegeven. Daarna heb ik nog wat bij het water gezeten muziek te luisteren en watwerk op de laptop gedaan. Om half zes zijn we richting Tuk-Tuk gegaan. Eerstmoesten er sommige beltegoed halen, daarna zijn we naar ‘Bagus Bay’ gegaan.Daar hebben we heerlijk gegeten. Er was ook een optreden van Batak-dansen. Datwas super gezellig. Maartje en Roelofke hebben nog een dans meegedaan. Foto’sen beeldmateriaal is gemaakt. Om kwart voor tien zijn we terug gegaan en omhalf elf lag ik te slapen.

Donderdag 24 augustus

Vanmorgen om half zeven weer de wekker. Om zeven uur zat ik aan hetontbijt en om acht uur zijn we richting de boot gegaan. Om half negen de bootbij Sony genomen. Halverwege de oversteek naar Parapat stapten er een groepNederlanders op de boot. Onderweg hele gesprekken met hun gehad over onsproject en hun reizen. Leuk om met hollanders te praten. Toen we bij Parapataan kwamen stond Micheal op de wal. Wij hebben hem begroet, maar hij ons niet.We hebben gewoon tegen hem gezegd dat we een goedkopere tocht hebben gevonden,dan kan hij toch ons nog wel begroeten. Hij moet het zelf ook maar weten.Daarna zijn we Prapat in gegaan. Sommige moesten nog een tas kopen en dathebben we eerst gedaan. Daarna bij heel veel souvenierswinkeltjes langs gegaan.Veel van het zelfde. Aan het einde van de rij winkels zijn we wat gaan eten endaarna weer naar de boot gelopen. Onderweg nog wat lekkers gehaald. Om een uurzaten we al op de boot en moesten we nog een half uur wachten voor vertrek.Terwijl we zaten te wachten kwam de zelfde groep hollanders als vanmorgen weerop de boot. Enkele van hun kwamen bij ons zitten en hebben we de gesprekken vanvanochtend weer voort gezet. De groepsleider kwam ook bij ons zitten envertelde ons nog enkele dingen die we kunnen bezoeken. Hij vertelde ons ook eenalternatieve route vanaf Medan naar Parapat. Waarschijnlijk gaan we die routemaandag nemen als we terug naar Tuk-Tuk gaan. Dan kom je langs een waterval enbij een kasteel langs. Lijkt ons heel mooi. Maartje heeft nog het nummer van degroepsleider gekregen, zodat we hem nog konden bellen als we nog iets wildenuithalen. Om kwart voor drie waren we weer bij Nanda. De groep uit Lontung waser ook weer. Daar hebben we even mee bijgepraat en daarna ben ik naar hethuisje gegaan. Ik heb wat aan de dagverslagen gewerkt en muziek geluisterd.Daarna ben ik bij het water gaan zitten terwijl de anderen aan het zwemmenwaren. Om half vijf heb ik nog een film gekeken samen met Jessica, daarna benik gaan eten. Half acht weer naar het huisje gegaan en mij MP3 gehaald. Ik benbij het water gaan zitten en heb daar een hele tijd gezeten naar het onweerzitten te kijken. Om half negen naar het huisje gegaan en daar de tas ingepaktvoor komende weekend en daarna dagverslagje getypt. Tien uur lag ik te slapen.

Vrijdag 25 augustus

Vanmorgen om zes uur de wekker gezet. Er moesten nog wat dingen wordeningepakt en omdat we met een grotere groep zijn duurt het ontbijt meestal ookwat langer. Daarom de wekker maar wat vroeger gezet. Cornelis had geregeld datde boot bij Nanda zou komen. Zo hadden we nog wat meer tijd. Konden we mooirustig aandoen. OM half de boot naar Parapt genomen. Daar aangekomen stond debus naar Medan er ook al. Het was een grote tourbus. We zijn met zijn allenachterin gaan zitten. Niet veel later vertrokken we richting Medan. Onderweghebben we nog twee ongelukken gezien, hierdoor hadden we wat vertraging. De ritzelf ging op zijn Indonesische. Inhalen kan bijna altijd, ook al schildt hetmaar een paar centimeters. Wietske heeft nog een stuk gefilmd voorin de bus,waardoor de buschauffeur nog extra ging slingeren. Dit zorgde voor hier en daarwat extra gegil. Onderweg belde ook nog de man van jungletocht. Hij vroeg noghoe lang we nog onderweg waren. Hij heeft een tijdje met de man van de busgepraat en met z’n tweexebn kwamen ze er uit. Nog een uur. Zo gezegd, zo gedaan.Ongeveer een uur later kwamen we in Medan aan. De man stond al op ons tewachten bij het busstation. Met een klein busje zijn we naar het guesthousegegaan. Daar waren Robin, Sander en Annemarieke. We hebben nog wat gedronken endaarna snel gepint en wat gegeten. Toen met een bus naar Bukit Lawan. Een tochtvan drie uur, om zeven uur kwamen we er aan. Eerst moesten w nog een stuklopen. Na tien minuten kwamen we, onder leiding van onze gids die zichzelf AliG of Mogli noemde, bij het gusthouse aan. Eerst hebben we wat gegeten en daarnawerden onze kamers aangewezen. Nadat we onze spullen op de kamer hadden neergezet,heb ik snel gedoucht. Daarna nog op het balkon gezetten met Roelofke tekaarten. Ondertussen hebben we besloten dat we ook gaan raften komend weekend.Om tien uur is Roelofke weer naar het restaurant/bar gegaan, waar de anderenook al waren. Ik ben rond die tijd gaan slapen.

Zaterdag 26 augustus

Vanmorgen om half acht de wekker. Om acht uur aan het ontbijt. Tijdenshet ontbijt al een aantal apen en oerang oetan gezien in de verte. Na hetontbijt en voor de laatste keer de kamer na te hebben gekeken of we alles mehadden gingen we jungle in. We moesten al vrij snel over een smalle hangbrug,die er niet erg stevig uitzag. Maar we hebben allemaal de overkant gered. Toennog een stuk over een fatsoelijk pad en daarna echt de jungle in. Onderwegvertelde Ali G over dingen die we tegen kwamen. De rubberboom, wat we zagen inhet uitzicht en andere informatie. Na een klein uurtje kwamen we de eerste apentegen. Het waren gewone apen. Er waren twee soorten daar. Er liepen ook moedersmet kleintjes rond. We hebben er een tijdje staan te genieten. Geweldig om tezien hoe die beesten van boom naar boom springen en slingeren. Sommige kwamenvrij dichtbij. Ongeveer een meter van je af bleven ze staan. Regina heeft nogeentje een nootje gevooerd, maar die was daarna snel weer weg. We hebben velefoto’s gemaakt. Daarna zijn we weer verder gegaan. Een half uur later stondenwe bij een boom van 95 meter hoog en doorsnede van 3-4 meter. Die natuur isdaar zo mooi. Niet veel later stonden we oog in oog met een orang oetan. Eenmoeder met een kleintje. Geweldig om te zien. Je ziet het zo vaak op TV, maarin het echt is het veel mooier. Ik had eerst niet echt het idee van; ik zie eenoerang oetan in het wild. Het moest echt even doordringen, maar het wasgeweldig. Later nog eentje gezien, die vrij dichtbij kwam. We gingen verder enonderweg zagen we hier en daar in de verte nog wat verschillende dieren. Om elfuur hadden we puze ne vertelde Ali G ons dat er een agrressieve oerang oetanwas en al we die tegen kwamen moesten we zo snel mogelijk lopen. Leuk om teweten. Gelukkig zijn we die niet tegen gekomen. Het vervolg van de route gingbergje op, bergje af, wat soms niet altijd even goed ging met iedereen. Halftwee hadden we weer pauze bij een riviertje. Ze hadden nasi mee, verpakt inbladeren. Daarna kregen we nog ananas en banaan. Er wordt goed op ons gepasthier. Na een uurtje gingen we verder. Regina bleef nog even achter. Ze was niethelemal lekker en even later stond ze te overgeven. Na wat water ging het alwat beter en kon ze weer verder. Nog een bergje op, bergje af en we waren bijhet kamp. Onze slaapplaats bestond uit een aantal matjes, een stuk zeil een eenpaar stokken. Dit is echt; ‘Welcome to the jungle’. Geweldig om dit mee temaken. Het was een aantal meters van een rivier af en niet veel verder was eenwaterval. Nadat we de tassen neer hadden gezet en bakje thee hadden gedronken.Kon diegene die wilden zwemmen werden naar de waterval begeleid, dit was nodigomdat het pad niet erg gemakkelijk was. Jessica, Regina en Robin bleven in hetkamp. Ik ben alleen meegeweest om foto’s te maken. Na dat we weer terug warenin het kamp heb ik mijn MP3 gepakt en ben even verderop op een steen gaanzitten muziek te luisteren. Even tijd voor mezelf. Ik heb daar tot zes uur gezeten.Niet veel later kwam het eten. Rijst met groente en sambal. Na het eten kwamende sterke verhalen. Die duurde mij wat te lang en zodoende ben ik vrij vroeg algaan liggen. Sjoukje lag al maar die was ook nog wakker dus hebben we nog maarwat gekaart. Daarna ben ik gaan slapen.

Zondag 13 augustus

Zes uur de wekker en een half uur later aan de ontbijttafel. De meestevan de groep waren nog niet heel erg wakker omdat ze gisteravond nog naar hetBatakdansen waren geweest. Maar om acht uur stonden we allemaal boven. De eenniet zo wakker als de ander, maar we waren er allemaal. Niet veel later kwam ereen bus aanrijden. Daar zijn we allemaal in gaan zitten en de jongens zijn ophet dak gaan zitten. We reden naar een voetbalveld vlakbij Amberita. Eerstmoesten we door de rijstvelden lopen om bij het veld te komen. Daar zijn wegaan oefenen. Er waren een paar die zich niet lekker voelden en die hebben nietmeegespeeld. Wietske is halverweg opgehouden omdat ze er last van haar rugkreeg. Enkele minuten na het begin was ik al uitgegleden en halverwege de trainingben ik best onderuit gegaan en heb ik mijn knie open gehaald. Voor de rest gingde trainingswedstrijd wel goed en hebben we met 4-1 gewonnen van de jongens.Donderdag moeten we tegen een meisjeselftal en hopen we dat het net zo goedgaat. Op de terugweg hebben Sjoukje, Wietske en ik op het dak van het busjegezeten. Hebben we dat ook nog een keer meegemaakt. Nadat we terug waren bij dehuisje ben ik eerst in het Toba meer gesprongen. Daarna nog wat gelezen en watom gehangen. Ik heb nog achter het internet gezeten om de weblog bij tebrengen. Om twaalf uur nog wat gegeten. Daarna heb ik nog wat op de laptopgewerkt en om half drie de tas ingepakt en wat dingen achtergelaten die wedonderdag pas weer nodig hebben. Om drie uur met Nanda uitgerekent en daarnazijn we naar Amberita gegaan. Daar hadden we na enkele minuten een bus tepakken en gingen we richting Tomok. Daar waren twee bussen die naar Lontunggingen. De ene ging bijna elk moment en was al vol en de andere ging pas overeen uur, maar was helemaal leeg. Ik vond het geen enkel probleem om een uur tewachten. Maar binnen enkel minuten werden er een aantal passiegers uit de busgehaald zodat wij in de vroege bus konden. Dat gebeurt vaker met dingen. Zodraje er aankomt wordt er ruimte gemaakt en lijkt het of willen ze alles voor jedoen. Mijn instelling is dan meer van; wij zijn hier te gast en wij passen onswel aan (dat proberen we), ik vind het niet erg om te wachten of om een keer ophet dak te zitten omdat het busje vol met leerlingen zit. Maar zo werkt hethier niet lijkt het. De reis naar Lontung ging niet helemaal gepland. Onderwegviel de moter twee keer uit en moest er ook een keer gesleuteld worden in demoter, die bleek onder de voorste bank te zitten. Maar ondanks alles waren weredelijk op tijd weer in Lontung. Toen we uitstapten was net het gezin op wegterug naar het huis. Dus zijn we gezellig met zijn allen terug gelopen. Hetwordt steeds leuker hier. En ik vind het dan ook jammer dat we dit alweer onzelaatste week is. Na aankomst in het huis hebben we alles op onze kamerneergelegd en ben ik weer snel naar buiten gegaan om van het uitzicht tegenieten en wat te lezen. Om zeven uur hebben we gegeten. Na het eten heb ikeven op bed liggen te lezen. Alleen bleef het niet bij lezen, om kwart voor elfwerd ik weer wakker en heb ik Roelofke en Jessica wakker gemaakt. We waren alledrie in slaap gevallen. Daarna ben ik maar echt gaan slapen.

Maandag 14 augustus

Vanmorgen lekker vroeg de wekker. Ik dacht dat we weer naar de ceremoniemoesten, maar dat bleek niet het geval te zijn. We konden op de gewoone tijdnaar school toe. Daar moesten we even wachten wat ons schema zou worden voorvandaag. Omdat we vorige week snel weg moesten en we niet wisten hoelang wedeze week zouden blijven, was er nog geen schema. Na wat dingen te bespreken,zijn we zwemles gaan geven. We moesten nog een groep die voor voige weekvrijdag stond gepland maar die hebben we dus vandaag les gegeven. Morgen gaanwe de bergen in en dan hebben we woensdag afscheid. De zwemles ging redelijk.Er zaten weer enkele hardleerze tussen en weer enkele niet-luisterendeleerlingen tussen. Maar er was een groepje wat erg leuk was. Er werden steedsgeintjes gemaakt, heen en weer tussen de leerlingen onderling en tussen deleerlingen en ons. Daarnaast was het les geven vandaag ook moeilijker dananders omdat er een sterkere wind stond dan vorige week. Hierdoor waren erhogere golven en was het voor het gevoel ook kouder. We hebben de lessen danook niet extra lang gemaakt. Om half twaalt zijn we terug gegaan naar deschool. Onderweg hebben ze nog gevraagd of we de dansles ook nog moestenhouden. Maar voor 17 augustus hadden ze al een andere dans geoefend. Dus wijhoeven niet meer te dansen donderdag. Aan de ene kant ben ik er wel blij mee,aan de andere kant is het wel jammer dat het niet meer door gaat. Opzich washet wel leuk geweest als je zo iets doet met de Indonesische leerlingen. Omtwaalf uur hadden ze dansles voor hun eigen dans. Die hebben we even bekeken enhet leek wel heel netjes. Donderdag gaan we hun extra aanmoedigen. Na hetoefenen van de dansen was er buiten bananenvoetbal. Met een touwtje om jemiddel daaraan een banaan en dan proberen om met de banaan een bal naar deandere kant van het veld te brengen. Dit leek erg leuk. Roelofke en ik beslotenom ook mee te doen. De laatste ronde mochten wij samen met twee leraressenmeedoen. Ik heb nog nooit zo gelachen hier. Een van de leraressen won hetpotje. De leerlingen liepen achter ons en mijn bal werd daardoor over de lijngeschopt. Ik was dus tweede geworden en de leerlingen begonnen meteen tejuichen. Ze hadden het prachtig gevonden. Na deze gebeurtenis hebben we het nogover de tocht van morgen gehad. Hoelaat we weg gaan en welke leerlingenmeegaan. Daarna zijn we weer naar het huis gegaan. Daar heb ik even bij hetwater zitten te lezen en muziek geluisterd. Daarna heb ik nog administratievoor de subsidie gedaan en daarna maar weer gaan lezen bij het water. Om zevenuur gingen we eten. Tijdens het eten kreeg Jessica een smsje. In plaats vandonderdag hebben we woensdag vollybal. Dus dat betekent dat we morgen weerterug moeten. En dat het vanavond onze laatste avond hier is. We hebben eersteven alles aan de vrouw uitgelegd en ze vond het gelukkig geen enkel probleem.Haar man had nog speciaal Chingkong voor ons gehaald voor vanavond, omdat hetonze laatste week is. Dat vonden we helemaal geweldig. Daarna kregen we ook tehoren dat de kinderen bij namen voor ons hadden. We worden allemaal tantegenoemd. Roelofke is tante krullie (vanwege haar haar) en ik ben tante tall. Debijnaam van Jessica ben ik vergeten. Toen zijn we snel begonnen met koffersinpakken en hebben we later op de avond nog chingkong gegeten met gefritueerdrijst. Ondertussen nog hele gesprekken gehad met de vrouw en haar man. Na heteten hebben we hun nog plantenzaden gegeven en gekleurde pennen en belonnenvoor de kinderen. Ze hebben nog een hele tijd erna staan te kijken. Zo blijwaren hun er mee. Zo mooi, om te zien waar mensen blij mee kunnen zijn hier. Eigenlijkzijn we gewoon verwend in Nederland. In die weken dat wij hier hebben gezetenzijn wij ook veranderd. De eerste week wouden we hier zo snel mogelijk weg ennu we weg gaan is het niet leuk om weg te gaan. Het zal mij verbazen hoe wereageren als we weer terug in Nederland zijn. Om tien uur ben ik weer verdergegaan met de koffer in te pakken. Een uurtje later lag ik in bed.

Dinsdag 15 augustus

Na het opstaan en het ontbijt hebben we de laatste dingetjes nogingepakt. Onze koffers worden in de loop van de dag door studenten naar novengebracht. Dit mogen we zelf niet doen. Zo gaat dat hier. Na alles hebbeningepakt, zou Roelofke de kamer nog even aanvegen. Ze had een bultje bij elkaargeveegd en toen kwam de vrouw aanlopen om te zeggen dat ze het zelf wel zoudoen. We hoevden niet op te ruimen. Alles wordt hier voor je gedaan. Om twintigvoor acht zijn we naar de school gelopen. Daar stonden een groep leerlingen opons te wachten. Ik heb de vervangende hoofdmeester uitgelegd dat het onzelaatste dag was op de school. En dat we in deze drie maanden nog wel eens langszouden komen voor een beter afscheid. Niet veel later gingen we met de groepkinderen op stap. Na een kwartier wandelen kwamen we een man tegen die langs deweg stond. Hij sprak ons aan. Hij vroeg waar we naar toe gingen en of we welwater bij ons hadden. Daarna vroeg hij ook aan de kinderen. Hij vroeg aan onsof we met hem naar zijn huis wouden gaan om daar water en koekjes aan dekinderen te geven. We wisten niet echt wat we hier mee aan moesten, maar dekinderen liepen al met hem mee en toen zijn we ook maar gevolgd. Zijn zoon kwamer ook bij en daar heb ik nog een gesprek mee gehad. Hij kon goed engels envertelde ons dat de aapjes uit de bergen wel eens rond het huis naar etenzochten als er in de bergen geen eten meer was. Terwijl wij met hem buitenstonden te praten riep de man ons naar binnen en daar hingen een aantal foto’svan zijn voorouders. Hij vroeg waar we vandaan kwamen en na dat we Nederlandhadden geantwoord kwam hij met het verhaal dat een van zijn grootvaders eenhoge functie heeft gehad toen Indonesie nog een kolonie van Nederland wasgeweest. Die kon ook goed Nederlands praten. Nadat de kinderen hun tassen weervol hadden te zitten zouden we weer weg. Wij hadden alleen nog belonnen bij onsen hebben een aan een klein kind gegeven die daar ook was. Daarna zijn we weerverder gegaan. Vijf minuten later begon het echt bergwandelen. Eerst een heelstuk tussen de bomen door en via paadjes waar je het bestaan van af moestweten, anders was je er nooit gekomen. Na een vrij steil stuk kwamen we uit debomen op een wat opener stuk. We kwamen daar door in de volle zon te lopen,over paadjes die niet breeder waren dan een halve meter, inclusief de plantendie er naast groeien. Elke keer dat we dachten dat we bijna bij de top waren,kwamen we de ocht om en zagen we dat er nog een hogere top was. Op een gegevenmoment kon Jessica niet meer. Die heeft even gezeten en kon daarna weer verder.Tien minuten later zat ik er clompeet doorheen. We hebben wel een half uurpauze gehad en ik heb op het punt gestaan om weer terug te gaan. Maar op eengegeven moment zag ik het weer zitten en gingen we weer verder. Maar niet veellater, moesten we Roelofke er door heen praten om verder te gaan. Om half twaalf(om twee uur moesten we terug zijn voor de bus) kwamen we een bocht om en bleekde top nog verder te zijn. Toen hebben we echt gezegd we gaan niet meer verder.We waren alle drie zo kapot en kwa tijd kon het ook niet meer. Enkeleleerlingen waren al veel verder en daar moesten we dus nog op wachten tot dieweer terug kwamen. We hebben daar nog een tijd gezeten en zijn toen met deterugweg begonnen. Op sommige stukken was het vrij steil dat het soms ergmoeilijk dalen was. Roelofke werd geholpen door twee jongens zodat ze nietonderuit ging. Dit waren echt twee super jongens. Op de heenweg hadden ze onsal geholpen om op de steil stukken omhoog te komen en nu deden ze het zelfdetijdens het dalen. Om half twee waren we weer bij de weg. Onderweg hebben we nogdrinken gekocht voor de hele groep. Daar kwamen we de vervangende hoofdmeesterook nog tegen. Hij heeft nog een foto van ons en de groep gemaakt. Daarna zijnwe naar de school gelopen. Daar zou de vrouw van het huis ons opwachten om danmet enkele studenten de koffers op te halen. Maar ze was al weg. Nadat we weerop dem waren gekomen, ben ik naar het huis gelopen. Daar stonden net enkelestudenten klaar met de koffers. Deze hebben ze naar boen gebracht en ik ben hunmaar gevolgd. Bij de weg aangekomen kwam Jessica en Roelofke nat van de anderekant aangelopen. Een beetje voor drie begonnen we met wachten. Toen er om kwartover vier er nog geen bus was zijn we begonnen met lopen. Na nog geen honderdmeter te hebben gelopen kwam er nog een bus aan. Na het opladen van de kofferszijn we met het busje naar Tomok gereden. In het busje bleek ook nog die man enzijn zoon van vanochtend te zitten. Daar hebben w enog even mee gepraat over dewandeling. Toen we bijna in Tomok waren stapten er ook nog een aantal kinderenin. Dit waren een paar jongens van de groep waarmee we de berg haddenbeklommen. Een van hun hadden we de bijnaam ‘Rambo’ gegeven omdat hij op eengegeven moment met bladeren op zijn hoofd rondliep. Hij begon dus meteen telachen toen wij hem als Rambo begroeten toen hij het busje instapte. In Tomokmoesten we wachten op de bus naar Amberita. Nadat de bus was gekomen en onzekoffers waren opgeladen bleek dat we extra moesten betalen. Hier had ik nietecht zin in, maar de chauffeur wou niet voor de gewone prijs rijden. De anderenvonden het geen probleem en zijn ingestapt, toen moest ik ook wel. Eenmaal inAmberita hebben we de chauffeur wel alleen de koffers eraf laten halen. Daarnazijn we aan de wandel gegaan naar Nanda toe. Daar met de koffers naar benedengegaan, goed voor onze lichaamsbeweging. Om ongeveer zes uur waren we er. Wehebben de koffers in het huisje gezet en zijn daarna gaan eten. Bij het huisjekwamen we Sjoukje en Shirley ook nog tegen die vertelden ons dat het vollybalvoor morgen niet door gaat. Vor niks hier heen gegaan dus. Na het eten hebbenwe een hele tijd zitten te praten met Robin en Regina die er ook nog waren. Derest was naar de messeuse gegaan. Daar zouden we nog op wachten tot die terugwaren zodat we daar ook even mee konden praten. Maar toen hun er om half elfnog niet waren ben ik op bed gegaan. De anderen waren ondertussen ook al naarde huisjes gegaan.

Woensdag 16 augustus

Om acht uur ben ik van bed gegaan en daarna gaan ontbijten. Tijdens hetontbijt bleek dat we voetbal training hadden om acht uur. Dit hadden we geplandte staan om negen uur. Maar gelukkig waren we niet de enige die te laat waren.Om negen uur stonden we een aantal van ons op het veld. Jessica, Roelofke en ikzaten allemaal met spierpijn. Roelofke en ik hebben we de training meegedaan.Jessica niet omdat ze naast spierpijn ook ontstoken plekken op haar voet had.We hebben ongeveer een uur getraind en daarna ben ik naar het huisje gegaan.Daar heb ik een hele tijd zitten te lezen en muziek geluisterd. Om twaalf uurgaan eten en tot vier uur weer gelezen en muziek geluisterd. Om vier uur weervoetbaltraining gehad van ruim een uur. Daarna nog ruim een uur bij het watergezeten en om half zeven gaan eten. Toen nog wat gepraat met de anderen en omacht uur ben ik naar het huisje gegaan, daar weer wat gelezen en muziekgeluisterd. Om half tien heb ik nog dag verslag getypt en om half elf gaanslapen. Morgen de voetbal wedstrijd.

Donderdag 17 augustus

Vandaag is het onafhankelijksheiddag in Indonesie. In Amberita zijn erveel te doen op het voetbalveld. ‘s Morgens een heel gebeuren met de scholenvan het eiland en ‘s middags sport. Om acht uur moesten we klaar staan. Wewerden opgehaald door een bus en die bracht ons naar Amberita. We waren ervroeg en zo hadden we mooi aan tijd om eerst ons bloemenbord konden bekijken.Dit is een bord van twee bij een meter wat versierd is met bloemen. Dit hebbenwe laten maken met een tekst er op. We kwamen ‘Rambo’ ook nog tegen. Daarnahadden we nog tijd om even wat te drinken. Er werden een paar kinderen van eenbankje afgestuurd en zo konden wij zitten. Ik vind het nog steeds vreemd dathet zo moet. Wij zijn ook maar gewoon mensen, net als iedereen hier. Om halftien begon het feest. De Bupati (soort commessaris van de koningin), de Chamat(soort burgemeester) en nog wat hoge mensen stonden bij de ingang van het veldop de weg. Alle kinderen van alle scholen moesten voor hun langs lopen en hungroeten. Wij stonden er vijftig meter er voor langs de weg. Op het moment dat dekinderen van de school uit Lontung langs kwamen begonnen ze allemaal te zwaaienen te roepen; ‘Hallo, miss’. Leuk is dat. Nadat de kinderen waren geweestmoesten wij langs de hoge mensen lopen. Op het veld moesten we even wachtennadat andere mensen weer langs waren gelopen. Daarna kwam de hele groep van destraat en ging op de eretribune zitten. Daar moesten wij ook naar toe. Naiedereen een hand te hebben gegeven moesten we achter de Bupati gaan zitten.Daar zit je dan, op de dag dat Indonesie de onafhankelijkheid van Nederland tevieren met een groep Hollanders op de eretribune als eregasten. Vreemd idee,maar het is wel zo. Van alle kanten werden we gefilmd en gefotografeerd. Toenbegon er speechen. Van de Bulati en van een persoon van het leger. Er werdgebeden en nog meer ceremonies. De veteranen zaten ook op de eretribune. Dezemoesten voor de Bupati gaan staan. Ze kregen een kado van ons aangeboden en wemoesten allemaal bij hun langs lopen om een hand te schudden. Toen kwam er ooknog leerlingen uit het leger de vlaggeceremonie uitvoeren. Daarna werden ersportprijzen uitgereikt aan leerlingen van de scholen die nog steeds op hetveld stonden. Dat was een sportdag wat al eerder had plaatsgevonden. Deleerlingen uit het leger kregen een soort diploma van de Bupati voor het feitdat ze de vlaggeceremonie hadden uitgevoerd. Daarna begon de dansen van deverschillende scholen. Eerst de allerjongsten. Terwijl ze dansten gingen bijnaalle eregasten tussen hun in lopen en geld geven, ook op het kleed wat zehadden neergelegd kon je geld neerleggen. Met de volgende groep gebeurde hetzelfde. Daar keek ik wel even vreemd van op, maar het is dus duidelijk, allesdraait om geld. We konden niet alle scholen zien, wat jammer was, want deschool uit Lontung konden we dus ook niet zien. We moesten weg omdat we nogmoesten eten en ons omkleden voor de voetbalwedstrijd. Onderweg waren er nogNederlandse toeristen die vroegen waaarom we bij de Bupatie moechten zitten enwat we hier deden. Om half een waren we bij Nanda. Eerst eten besteld en toensnel omgekleed, zodat het eten klaar was als wij omgekleed waren. Cornelis wasin Amberita gebleven om te kijken hoelaat we moesten spelen. Dit zo eerst tweeuur zijn, maar toen was Cornelis er nog niet, dus wachten. Om kwart over tweekwam hij om te vertellen dat we om half vier moesten spelen. Ik ben toen maarnaar het huisje gegaan om nog wat te lezen. Om tien voor drie kwam Roelofke ommij op te halen voor het voetballen. Je kan er soms geen peil om trekken hier.De bus stond boven en wij moesten op de bus zitten als we naar Amberita reden.Tijdens het rijden hebben we ongeveer alle voetbal liedjes gezongen die erwaren en daardoor vielen we wel op toen we bij het voetbalveld aan kwamen. Bijhet voetbalveld moesten we wachten en dat moesten we op de bus doen. Zodat wegoed opvielen. Van alle kanten werden er foto’s gemaakt. En vragen gesteld. Omeen beetje over half vier moesten we het veld op. We kwamen heel’proffesioneel’ op en werden met een warm applaus onthaald. Na het voorstellenen het hand schudden deden we nog even een ‘proffesionele’ warm-up. Dat vondhet publiek geweldig en de omroeper werd helemaal enthousiast. Even later begonde wedstrijd. Binnen twee tellen was het duidelijk, dit wordt moeilijk. DeIndonesische meiden waren super snel en super wendbaar. Na ongeveer vijfminuten was ook duidelijk dat ik geen conditie had. Toen liep ik al met de tongop de knieen. Niet veel later was het dan zover een doelpunt voor detegenpartij. Niet veel later was het bijna 2-0, de bal kwam twee keer op depaal en toen ging die nog net voor langs. De leraren stonden in het publiek enzaten ons ook erg aan te moedigen. Na een halfuur spelen was het rust. In derust moest Regina er af omdat zij zoveel pijn in haar been had dat ze nietverder kon spelen. Een van de Indonesische meiden viel voor haar in. In detweede helft hebben we er zo’n groot mogelijk feest van gemaakt. Grapjes makenonderling en met de tegenpartij. Na weer een halfuur spelen viel heteindsignaal. 1-0 verloren, dat was het eindresultaat. We hebben nog een rondjeom het veld gelopen om het publiek te bedanken. De omroeper ging door het dollevan alles wat we deden.Daarna de shirts aan de tegenpartij gegeven en handgeschud. Sommige kreeg je spontaan knuffels van. Maartje hield nog een speechen daarna kwamen er allemaal mensen op het veld die allemaal handen woudenschudden. Daarna de Bupati en de chamat een hand gegeven en samen met detegenpartij het veld afgelopen. Wat een feest. Echt super. Je wordt bijna als eenwereldster behandeld. Helemaal geweldig. Na de aftocht zijn we weer op hetbusje gaan zitten en reden we op de zelfde manier terug als we heen hebbengereden. Onderweg werden er ook nog vele foto’s gemaakt. Bij Nanda ben ik eerstsnel onder de douche gegaan en daarna gaan eten. We hebben ook nog veelnagepraat. ‘s Avonds was er nog een BBQ in de buurt van een bekende. We warengevraagd of we wouden komen. Eerst zouden we met de hele groep maar om negenuur zat iedereen in de huisje om te gaan slapen. Iedereen was moe van hetvoetbal en alles er om heen. Dus voor tienen lag iedereen te slapen.

Vrijdag 18 augustus

Half zeven begon de wekker te piepen. En meteen was het duidelijk,spierpijn. Een beetje mank ben ik naar het restaurant geloepn voor ontbijt. Roelofkeen Jessica zouden naar Parapat gaan om te pinnen en nog wat andere dingen tehalen. Eerst zou ik mee, maar heb later toch maar besloten om in Timbul teblijven. Na het ontbijt ben ik naar het huisje gegaan. Daar wat werk op delaptop gedaan en het boek uitgelezen. Om elf uur ben ik maar gaan kijken wie erallemaal wakker waren. Tineke, Regina en Marina stonden net op het punt om eveneen blokje om te gaan. Ik maar met hun meegegaan. We zijn tot Joe’s restaurantgelopen en hebben daar wat gegeten. Tijdens het eten hebben we het over delaatste drie weken gehad. Dan hebben we vakantie. Marina en Regina wouden naarBalie om te duiken. Tineke kwam toen met mooie verhalen over wat zij allemaalbeleefd had tijdens een vakantie op Java en Balie. Dit lijkt ons ook wel heelleuk, dus gan we even kijken we kunnen regelen. Na het eten is Tineke weerterug gegaan, vanwege de spierpijn en zijn wij verder gegaan naar TukTuk.Gelukkig was mijn spierpijn alweer wat verdwenen. We hebben een heel rondjegemaakt in TukTuk en onderweg nog wat gedronken. Bijna iedereen onderweg riepiets over het voetbal van gisteren, echt super leuk. Om half vier waren weterug en zaten er twee mannen uit Amberita bij de groep. Ze kwamen een bekerbrengen voor de tweede plaats van het voetbal. En ze kwamen vertellen datmensen in Parapat zich afvroegen wat er aan de hand was in Amberita. Nadat zehet op de radio hadden gehoord (het was live op de radio) waren ze met de bootsnel naar Amberita gegaan om te kijken. Alleen de wedstrijd was toen alafgelopen. En morgen komt het in de krant. Na dit verhaal ben ik naar hethuisje gegaan. Nog een verslag getypt en om half zes begon het eindelijk eenkeer een beetje te regenen. Twee tellen spoelde het echt, daarna werd het weersnel droog. Om half zeven heb ik gegeten en daarna hadden we vergadering overeen nieuw onderdeel van het project. Het kruidenwinkeltje gaat niet door endaar voor in de plaats gaan we een afvalproject starten. Want overal en danecht overal ligt afval. Met het project willen we ‘Himmeldei’ organiseren en demensen er bewust van maken waarom het goed is om afval op te ruimen. Tijdens devergadering werd ik gebeld door mijn vader. Die is vandaag jarig. Was het eerstgesprek sinds we hier zijn. Was leuk om weer contact te hebben met hetthuisfront. Na het gesprek hebben we de laatste dingen besproken. Daarna kwamCornelis bij ons zitten. Hij kwam ons nog even leuk vertellen dat er gisteren15.000 mensen om het voetbalveld stonden. Het was nog nooit zo druk geweest op17 augustus. Alle etenkraampjes waren uitverkocht. Het was dan ook voor heteerst dat er een nederlands team speelde sinds 1945. Volgend jaar willen zeweer een voetbalploeg. Er is heel wat los gekomen gisteren. Na dit hele verhaalben ik naar het huisje gegaan en ben om elf uur gaan slapen.

Zaterdag 19 augstus

Vanmorgen om vijf uur de wekker. Vandaag gaan we naar de bueaty salon.Daar moesten we om acht uur zijn en het was nog een heel eind lopen. We warener mooi op tijd maar omdat er een communicatie fout was geweest, was niet allesklaar en moesten we even wachten. Het duurde maar enkele minuten voordat ertwee konden worden masseert. Wietske en ik zijn toen er maar heen gegaan. Despieren van het voetbal waren nog duidelijk te voelen. Na de massage moest ikeen tijdje wachten en kon ik de jassuci in. Die wil ik ook thuis hebben. Ik lagbijna te slapen, maar toen moest ik er weer uit. Na even wachten kon ik naarhet steambath. Dat is ook eens en nooit weer. Was niet echt veel aan, maar danheb je dat ook weer eens meegemaakt. Daarna moest ik vrij lang wachten. Wewaren er met de hele groep en er waren maar drie werknemers. Daardoor kon nietalles in een keer doorlopen. Na een tijdje wachten kreeg ik pedicure, was nietveel bijzonder aan. Daarna weer wachten. Tijdens het wachten kwamen Maartje enRobin ook weer terug. Ze waren naar de Chamat geweest om het nieuwe project,afvalproject, uit te leggen. Hij was enthousiast en gaf dan ook zijn helemeewerking. Hij had ook allemaal ideexebn om het project uit te voeren. Mooi dathij zo mee wil werken. Na dit verhaal en wachten kreeg ik een gezichtbehandeling en werden mij wenkbrauwen geepileerd. Ondertussen het eten bestelden net op het moment dat mijn gezichtsmasker bezig om op te drogen was het etenklaar. Dat moest dus eerst wachten. Niet veel later kwam Brown nog met eenpizza voor Roelofke. Die heeft ook een goed gevoel voor timeming. Een paarminuten later kon mijn masker eraf en kon ik eten. Na het eten snel betaald entoen naar de over gelopen om de boot te halen. Samen met Marina en Regina naarParapat gegaan. Daar hebben we informatie proberen te krijgen voor een reisover Java en Balie. Java werd ons afgeraden, vanwege een negatief reisadvies.In dat geval zijn we niet verzekerd. We moeten wel over Jakarte vliegen als wenaar Balie willen. Een georganiseerde reis kan niet geregeld worden, want daarhad Micheal (regelt veel voor toeristen) geen informatie over. Daarna hebben wenog wat informatie gevraagd over andere dingen en toen de bus gepakt naar depinautomaat toe. Die is een aantal kilometer verderop en als we zouden lopenwaren we te laat voor de boot terug. Toen we terug waren hebben we nog eenrondje over de markt gedaan en zijn toen op de boot gestapt. Die vertrok weerlater dan gepland, maar hij vertrok. Om half zeven waren we weer bij Nanda enhebben toen snel gegeten. De anderen zijn weer naar het Batakdansen gegaan. Ikmoest nog een brief schrijven voor mijn moeder en was best wel moe dus ik benmaar niet meegegaan. Samen met Sjoukje, Shirley en Robin heb ik nog een deelvan een film gezien. Om half tien ben ik naar het huisje gegaan en heb daar nogeen brief geschreven en verslag getypt om twaalf uur ben ik gaan slapen.

Wegens een vreemde vergissing staat mijn laptop met alle weblog informatie nog in Tarutung. Het vervolg zal dus even opzich laten wachten, maar alle informatie komt op de weblog. Mijn excuus ervoor.
groeten lucy